Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

KAΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!


Σαν τα μικρά πλεούμενα
γλυκά να γλιστρήσει,
όμορφα να κυλίσει...

Αγάπη και Υγεία να μας φέρει...


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!

Φιλαράκια, αγαπημένα!


Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

...




Κάθε πέταλο κι ευχή!


Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

ευχές...




Kαλά Χριστούγεννα!

Χρόνια πολλά σ' όλους!



του άστρου η συγκέντρωση
ένα κύκλο ν᾽ ακολουθεί η ενέργεια
έφυγα πλυμμυρισμένη από φως
στην Φανερωμένη της Τήνου,
αποσπερίτης,
η Σύρος να λάμπει στο βάθος...
φως ν᾽ακολουθεί τη ψυχούλα που έφυγε
να φωτίζει ότι έμεινε πίσω...

όλες οι ευχές έκαναν κύκλο
της Υγείας μ᾽ ακούμπησε...
της Υγείας ν᾽ακολουθεί τη μικρή ψυχούλα
εκεί στην Παλαιστίνη...

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Με τη φωνή σου τραγουδάει η νύχτα..




ΚΥΚΛΟΣ


Όσα το φως ψυχρό με συμβουλεύει
έρχεται η νύχτα και τα καταλεί πυρετική.
Με τη φωνή σου τραγουδάει η νύχτα
ριγεί ανασαίνει με το δέρμα σου.
Η νυχταεσύ φέγγει στα χέρια μου,
και τήκεται,
και πάλι στερεώνεται,
βαραίνει σαν λεπίδι μαχαιριού,
άπειρο γίνεται
κι αμέσως έπειτα σε μια σταλιά πυκνώνει,
σε μια ψυχούλα ψίχουλο,
άγιος άρτος,
στον οίνο των δακρύων σου να τον μουσκεύω
και να μεθώ
και να θυμάμαι τα παλιά τραγούδια
πάνω που πίστευα ότι ξοδεύτηκαν και σώπασαν,
των δρόμων την ανέστια ελευθερία να διανύω
παιδί να γίνομαι
και να ξανάχω μάνα και πατέρα,
μέσα στην άφραστη πυρά σου να απειρώνομαι
κι ύστερα πάλι μιά σταλιά, ένα ψιχουλάκι,
να χάνομαι στον πόντο της παλάμης σου
να τήκομαι -
Η αλυσίδα ετούτη, όχι, μη χαθεί,
μη σπάσει.
Κι ας λέει ότι θέλει ο γέρων Κάρολος.


ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ, «Ρήματα», εκδόσεις Άγρα




Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

τ' αστεράκια όλα στο έδαφος...


Φόρεσε γαντάκια στις πατούσες της

με μια κίνηση βρέθηκε μακριά απ' τους θορύβους

επιφωνήματα άρχισαν να ξεφεύγουν...

τ' αστεράκια όλα στο έδαφος,
μικροί χείμαρροι είχαν διαγράψει παντού

καμπανούλες είχαν σχηματιστεί
στα κλαδιά,
κόκκινα φαναράκια του μανιταριού
ανάμεσα στα πευκοβελόνια
πετρούλες στολίστηκαν για να γιορτάσουν
τον ερχομό των συννεφοδακρύων
τόση δίψα...

πως να μην χαρεί με τούτη τη συμφωνία...

τα δικά της στολίδια μοιάζαν ψεύτικα

μπρος σε τούτη την ΟΜΟΡΦΙΑ!!!!!



Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

βάλε φτερά προς τ' άστρα...





τα επίγεια θανατερά
βάλε φτερά προς τ' άστρα

πάτα
κλειδί
, γλυκά
γλιστρά το σώμα


Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

έτσι...



νά 'ρθει να γλυκάνει το μέσα μας...

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Ὤ τὰ πουλιὰ ποὺ ἀκούγαμε...




Ὤ τὰ πουλιὰ ποὺ ἀκούγαμε
Δὲν ἔμειναν πουλιὰ
Ἔγιναν ἄξαφνα ἄνεμοι
Καὶ μᾶς τρελλαίνουν

Γ. Σαραντάρης

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

τὸ προσιτὸ καὶ τὸ ἀπρόσιτο


Μὲ τὸ μικρό του δάχτυλο

ἀγγίζει ἕνα πράσινο φύλλο
στὸ σημεῖο αὐτὸ

τὸ προσιτὸ καὶ τὸ ἀπρόσιτο

συναντιοῦνται
ἡ χτένα τῆς γυναίκας
πέφτει ἀπ᾽ τὸ παράθυρο
κάτω στὸν κῆπο
ἀνάμεσα σ᾽ ἕνα τριαντάφυλλο
καὶ μιὰ σαύρα
ἡ σαύρα φεύγει.



Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα ΙΔ, Ἄξαφνα

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2009

μήνας γλυκός...!


μήνας γλυκός,

να στολίσουμε μιάν Άνοιξη-Χειμώνα,

μήνας γλυκός, των Μάγων την λατρεία

στα πόδια μας να φέρει,

μήνας γλυκός...

Αγάπη...!

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Ποιός θὰ θερίσει τὴ θάλασσα...



Ὄρεξη γιὰ μάτια ἐχουν οἱ κρίνοι
Ὡραῖες ἀρχοντοπούλες
Εἶχαν στὴ θάλασσα κυνήγι

Ποιός θὰ θερίσει τὴ θάλασσα
Θὰ βγάλει ἄσπρο χορτάρι
Τὰ νιάτα μας νὰ θρέψει
Ὄχι μὲ ἀφρὸ
Ἀλλὰ μὲ στάρι ἁρμυρὸ;

Καλότυχη ἡ θάλασσα μᾶς γνέφει
Τ᾽ ἀπάνω της πουλιὰ σὰ νὰ τὴν ὁδηγοῦν
Σὰν νὰ τὴν φέρνουν στὴν ἀγκαλιά τους
Ὁ αἰθέρας εἶνα δρόμος ἴσιος
Μέσα σου ο καθένας περπατεῖ
Σὰ μέσα στὸν ἤσκιο του
Ἤ μέσα στον ὕπνο του

Ὅποιος φέρνει τὴ θάλασσα στην ἀγκαλιά του
Εἶναι σὰ νὰ μὴν ὑποφέρει ἀπό βάρος
Εῖναι σὰν να μὴ ντρέπεται ποὺ πηγαίνει μὲ τὸν ἀγέρα
Εἶναι σὰν νὰ κρατἀει ὁλάκερη τὴ γῆ μέσα στο βλέμμα
Νὰ τραγουδάει μέσα στὴ νύχτα

[...]

Νὰ τραγουδάει μέσα στὸν ἄνεμο
Κι ἔτσι να χάνει καὶ νὰ κεδίζει τὴ φωνή του»

απόσπασμα ὰπό τὰ «Τρία ποιήματα τῆς θάλασσας»
τοῦ Γ. Σαραντάρη




*ανοίγει το ρήγμα, γιγαντώνονται οι σκιές...


Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Μιας μέρας...


Υγρασία, έρπει ανάμεσα στις βουνοκορφές,
ένα σμάρι φτερωτών μας ακολουθεί μέχρι απέναντι

ο Ήλιος καίει, κατάσαρκα...


Το τοπίο Άνοιξη-Φθινοπώρου, στάλες στα πράσινα

σαν διαμαντένια στολίδια


Το υπέρτατο του γαλανού


φως, κίτρινο του καρπού


και τούτα τα σημάδια στα βότσαλα,
γλυκαίνει το τοπίο όταν αποχωρεί το πλήθος...

έχω τόσο καιρό να γράψω, θαρρώ πως ξέχασα
γλώσσα και γραφή ή δεν χρειάζονται λόγια...


Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

παῖξε μου τὸν ρυθμὸ τῶν θαυμάτων
















Nὰ εἴχαμε λέει δυὸ στιγμὲς ἀνώδυνες
τὴν παύση ἁπλωμένα χρώματα
κι ὅλες οἱ λέξεις διάρκεια
σὰν παρατεταμένη ἀνθοφορία
νὰ κρυφτῶ σὲ κάλυκες μὲ τὰ μάτια δεμένα
δικό σου τὸ μαντίλι
κι ὥριμα ἡ ἀμφιβολία
θὰ φορᾶ
τὴν κατακόκκινη στιλπνότητα

παῖξε μου τὸν ρυθμὸ τῶν θαυμάτων


Ἑλένη Νανοπούλου, «Ὁλόγραμμα», ἐκδόσεις Δρόμων



•ἀγαπημένη mist

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Δός του νὰ πιεῖ ἀπ᾽ τὸ δικό σου αἷμα.



Κράτησε τοῦτο τὸ πουλὶ στὰ χέρια σου.

Μὴν τὸ σκοτώνεις.

Δός του νὰ πιεῖ ἀπ᾽ τὸ δικό σου αἷμα.

Τὸ ξέρω θὰ πονέσεις.

Μὰ εἶναι τὸ τρελλὸ πουλὶ ποὺ θὰ γεννήσει ποιήματα.

Τὴ θλίψη πίνοντας στὴν κούπα τῆς καρδιᾶς σου.


Τάκης Σινόπουλος, «Ποιήματα γιὰ τὴν Ἄννα», ἐκδόσεις, Ἑρμῆς

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

στην άκρη των βλεφάρων...



στην άκρη των βλεφάρων

εκεί, το φιλί θα ενωθεί!


Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

να 'μαι μέσα στο σώμα μου...





























Παραισθήσεις

Να φύγεις – είπε. Να μη χτυπήσει το τηλέφωνο·
να 'μαι μέσα στο σώμα μου· να μαζέψω
τις κάλτσες, τα πουκάμισα απ' το πάτωμα· να πλύνω
τα φλυτζάνια του καφέ, τα ποτήρια. Άργά τη νύχτα
να ντύσω με τα ρούχα μου το άγαλμα. Θα του φορέσω
το σκούφο μου με τα χρυσά κουδούνια· – δε θα σημάνουν πιά
μέσα στην αποφασισμένη του ακαμψία. Και τότε,
ολόγυμνος εγώ, θ' ανάψω τη φωτιά, θα ρίξω μέσα τα χαρτιά μου
καίγοντας έτσι τη μεγάλη απουσία, ενώ στον καθρέφτη
θα λάμπει κόκκινη η καρέκλα με τις μπότες του σκοτωμένου.

Γιάννης Ρίτσος, «Έφυγαν»


* τα έργα είναι του Νίκου Κλάδη, από την έκθεση του στο Γκάζη,
δυστυχώς τελείωσε...



Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Που καταλήγουν τα ποτάμια?



καθώς μπλέκω τα χέρια μου
ανάμεσα
φεύγω μαζί με τη μουσική
ακολουθώ το νερό
που καταλήγει άραγε;

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Ένας Νοέμβρης...






































































με όλες τις αποχρώσεις,
αίσθηση
κι εκείνη την τεράστια Αγγαγιά!!!!!!!!!!

ευχαριστώ καρδούλα μου...


Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

O Ελύτης γράφει για τον Ανδρέα Εμπειρίκο

















Στη χώρα όπου μας δόθηκε να 'μαστε –χάρη στην άλλη διάσταση– αέαναα παρόντες, ο αδάμας Κο-χι-νορ εξακολουθεί να εξαποστέλλει τις λάμψεις του και οι μακρινές κορυφογραμμές των Άνδεων να κυανωπίζουν μέσα στο γαλακτώδες στερέωμα.
Παρηχητικά μιλώντας, οι δυάδες «Έαρ – Έαρως» και «Άρης – Έρις» εναλλάσουν αμοιβαία τις ιδιότητές τους κι ευφημιστικά, ο έμπειρος Εμπειρίκος παραμένει ο ίδιος άπραγος μεσήλικας με το μαυρόασπρο υπογένειο που καπνίζει Player's και μιλάει σε άπταιστη καθαρεύουσα.

[...]

Είναι Παρασκευή βράδυ απόψε αγαπημένε μου Ανδρέα και όμως δεν πρόκειται, όπως συνήθως, να συναντηθούμε. Το λέω λιγότερο με λύπη και περισσότερο με αμηχανία πίστεψέ με. Από την ημέρα που σε άφησα πίσω από κείνες τις λευκές πέτρες της Κηφισιάς, κυριολεκτικά δεν έχω που ν' αποταθώ. Επιτέλους να βρίσκεται ή όχι στη ζωή κανείς, όπως λέει και Μπρετόν, είναι μια φανταστική υπόθεση. Να βλέπει όμως το δέρας που κυνηγούσε σαράντα τόσους χρόνους κρεμάμενο σ' ένα τσιγγέλι να το δέρνουν αέρηδες χωρίς ούτ' ένα χέρι ν' απλώνεται κατά κει, μα την αλήθεια δεν υποφέρεται. Κάποιος, φαίνεται, ταχυδακτυλουργός, ικανός να βγάζει ατέλειωτη σειρά σημαίες από το μανίκι του, συνέπεσε να παρεμβληθεί ανάμεσα στά τέσσερα δισεκατομμύρια βονάσους που παν κουτρουβαλώντας όπου λάχει – και στον ιερέα που πασχίζει να διευθετεί μενεξέδες, καράβια και γυμνά κορίτσια, επάνω στο τέμπλο της θάλασσας το ασημένιο.
Ποιός θα το φανταζόταν ποτέ ότι σε μέρες ειρήνης κι ευημερίας η χάρις θα μπορούσε να υποτιμηθεί; Και όμως. Σήμερα εάν δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις απ' αυτό που κάνεις σε κοιτάζουν όλοι με ανοιχτό στόμα. Στα ποιήματα υποκαταστάθηκαν οι εφημερίδες. Κάθε αναλογία ανάμεσα στις συντεταγμένες του χώρου και της τέχνης που τον εκφράζει έπαψε και σαν έννοια στοιχειώδης να υφίσταται. Ως και τα λόγια τα ελληνικά, θα 'λεγες, πεισμώσαν άξαφνα και αρνούνται να υπακούσουν εάν συμβαίνει να είσαι, όχι μόνον από την άποψη της ιθαγένειας αλλά και κατά φαντασίαν, Έλλην. Ήδη, αυτά που λέω, στην ακοή των τρίτων φτάνουν κινέζικα. Κι εμείς που λέγαμε ότι δεν θα γίνουμε ποτέ στρατιώτες! Οι στολές κάπου, σε κάποιο αόρταο εργαστήριο, ετοιμάζονται. Είναι κομμένες ομοιόμορφα όπως οι ιδέες· κι επί πλέον προσφέρονται δωρεάν· το μόνο δωρεάν που ίσως γνωρίσει από δω κι εμπρός η ανθρωπότητα, κατά τα εννέα δέκατα εθελοντής στα ίδια της τα δεσμά.
Ω αν ήταν δυνατόν ένα βότσαλο, και που γυαλοκοπά καθώς αποτραβιέται από το κύμα, να αποκτήσει συνείδηση πως θα μας καταλάβαινε!
Θυμάμαι ακόμη τις βραδιές που ξημερωνόμασταν με βουνό τ' αποτσίγαρα μπροστά μας και ζητούσαμε (από τα «τι» και τα «πως» που είχανε τολμήσει για πρώτη φορά στην ιστορία να θέσουνε οι φίλοι σου της Blace Blancheτο 1923) να βρούμε που άραγες θα μπορούσαμε να φτάσουμε –σε χιλιόμετρα ηθικής μετρώντας– μετά από μισόν αιώνα, όταν μισόν αιώνα πριν, ένας ποιητής όπως ο Ρεμπώ στενεύτηκε από την ανάγκη ν' αυτοεξοντωθεί... Όνειρα νέων, μπορεί. Και μήπως τι άλλο είναι η νεότητα παρά ισχύς φαντασίας, δυνατότητα ονείρου; Στα ρομπότ και στους πυραύλους των αμερικανών «κόμικς» ή στις μπροσούρες και στα επιχορηγούμενα περιοδικά; Ο μισός αιώνας πέρασε και μοιάζουμε κολοβοί όσο ποτέ άλλοτα. Κατά τα φαινόμενα δε γίνεται τίποτα. Η αντίδραση έχει τον τρόπο να επιβάλλεται. Αν χρειαστεί, να είσαι βέβαιος, θα φορέσει και την προσωπίδα του επαναστάτη. Αν καταλάβει πως η πέτρα του σκανδάλου δεν είναι τόσο η κοινωνική αδικία όσο η ηθική θα της αλλάξει όνομα πιθανόν –όμως θα την κρατήσει· επειδή αυτήν την χρειάζεται. Θα πρόκειται πάλι και πάλι και ξανά για την Ηθική, μια κόρη σεμνά ενδεδυμένη, άκρως νευρωτική και μόλις βγαλμένη από κάποιο Κατηχητικό που απλώς του αντικαταστήσανε τους παπάδες.
Η Ποίηση, που από τη φύση της δεν αρκείται ποτέ στη μια όψη των πραγμάτων, έφτασε να 'ναι στις ημέρες μας η μόνη πραγματικά επικίνδυνη για τους εκάστοτε καρατούντες. Εφ' ω και οι πιό έξυπνοι απ' αυτούς τη βάζουν τώρα τελευταία και φωνάζει «ελευθερία», όπως οι κλέφτες για να τρομάξει ο νοικοκύρης –ωσότου ο αφανισμός της συντελεσθεί.
Τριάντα αιώνες και πλέον ο άνθρωπος πασχίζει να βάλει τη μια λέξη κοντά στην άλλη με τέτοιο τρόπο που η σκέψη να εξαναγκάζεται να παίρνει καινούργιες, αδοκίμαστες στροφές. Ιδού που για πρώτη φορά η λειτουργία αυτή σταμάτησε. Είμαστε πανέτοιμοι για τη βλακεία.

[...]

Αλλά όταν δεν κάνεις το νάνο ανάμεσα στους νάνους είναι γι' αυτούς πολύ οδυνηρό ν' αναγνωρίσουν και να παραδεχτούν το πραγματικό σου ανάστημα. Πόσο μάλλον όταν μαντεύουν ότι τους φέρνεις μιαν αυγή, που το φως της μήτε να το διανοηθούνε δε θέλουνε. Την ομιλία των σωμάτων οι κοινωνίες φρόντισαν ανέκαθεν, σαν ευσυνείδητες τηλεφωνήτριες, να τη συνδέουν με τη χυδαιότητα. Ο νοσηρός ρασοφόρος και ο νοσηρός ελευθεριαστής δίνουν τα χέρια ώστε όλα εκείνα τα παθητικά κρυφοψιθυρίσματα, όλες εκείνες οι υπέροχες μικρές κραυγές, αντί να ευφράνουν τη συνείδησή μας, να την ταράξουν. Σίγουρα και παρά τη θέληση του Θεού, δεν είμαστε καμωμένοι για να εισπράττουμε προκαταβολές παραδείσου. Παραιτηθείτε μια και καλή από την Ποίηση. Αρκετά παραστήσατε την θρηνούσα Μαινάδα πάνω στα κορμιά που κείτονται χάμου επειδή σεις, με τα χέρια σας, προηγουμένως, τα στραγγαλίσατε. Και βέβαια αισθάνεται σπουδαίος στο Καρναβάλι όποιος ντύθηκε Διάβολος - αλλά όταν η γιορτή πάρει τέλος; "Χρυσή μου φαντασία" που 'λεγε κι ο Breton "αν υπάρχει κάτι που αγαπώ σε σένα είναι ότι δεν συγχωρείς ποτέ". Οι οραματισμοί (του Εμπειρίκου) για μια μέλλουσα ανθρωπότητα, με ουτοπιστική διάθεση, ανώτερη του πλέον ευφάνταστου Φουρριέ... Η ίδρυση Ιμερολυκείων, όπου τα παιδιά θα διδάσκονται την τεχνική των ερωτικών θωπειών και περιπτύξεων, είναι τα πιο πρόχειρα παραδείγματα που μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο νου.

[...]

Τις νύχτες μια δέσμη διάττοντες αναλογεί στα λόγια που θά 'θελες - αλλά δεν. Από τους ανέμους, προτιμάς εκείνον που πήρε τα μαλλιά της δεξιά. Ποιανής; Ω υπάρχει πάντοτε μία, η ανείπωτη. Το νυχτικό της μυρίζει λουίζα και το παράθυρο της ανάβει πότε ψηλά, πότε χαμηλά κι η ζωή μοιάζει εύκολη σα να κυκλοφορείς με σάνταλα. Το σπίτι με τις θολωτές αψίδες βουτά στο νερό. Που και πού θα 'λεγες κάτι στέγες έχουν απομακρυνθεί στο πέλαγος. Τα "Τρία Κλωνάρια" είναι μια τοποθεσία όπου δεν επήγα ποτέ. Αγαπώ την ποίηση και λησμόνησα τι είχα ξεκινήσει να σου πω. Αντίο

Από τις εκδόσεις Ύψιλον, «Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο»




Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

... που μόλις αγγίζονται...




τόσο απαλά να είναι τα υφάδια


σαν χορδές που μόλις αγγίζονται


~~~~~~~

Kαλημέρα!!!!!!


Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Eίσοδος-Έξοδος



Ν' ανοίξεις την πόρτα, ν' ανοίξεις το δέντρο,
να μπεις ως μέσα και να βγάλεις φύλλα.
Αυτό το αμελημένο πράγμα είναι δικό σου.
Τον ίσκιο σου τον σβήνει η νύχτα. Τώρα
στο απέναντι σπίτι παίζουν πιάνο. Ναι, και για ΣΕΝΑ.

Γιάννης Ρίτσος, «Δωμάτια μετ' επίπλων»

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Angels

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας...


ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Aνδρέας Εμπειρίκος, Υψικάμινος


Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Οh, my baby!!!!!!!



στο αυγουλάκι
που περιμένουμε να σπάσει,
στο τρυφερούδι μας
που θα δει το πρώτο φως
και που τούτη η genna,

θα είναι χάδι

AΠΑΛΟ!!!!!

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

ευχούλα...




Λένε πως αν κάνεις ευχούλα μεσ' απ' την ψυχούλα σου
γι' αγαπημένο πρόσωπο θα το φτάσει...

φουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

να φτάσει στο μυστικό σου κήπο...


Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Να προσέχεις...


ο δρόμος μου

να βρίσκει το δικό σου
...

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

αλλαγές, του καιρού θέλω...





Φύλλο Φθινόπωρο
κοιμάται

Βροχούλα
πράσινο προβάλλει



Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Ο ποιητής... σηκώνεται όταν γίνεται σκότος



Ο ποιητής
είναι το πνεύμα της γης που σηκώνεται όταν
γίνεται σκότος και λάμπει όπως ένα
κομμάτι αστραπής σε μεγάλο
ύψος τη νύχτα.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

ανεπαίσθητη γραμμούλα...



το σπίτι έμπαινε στη θάλασσα...


ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ, ΘΕΙΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑ,
ΝΑ ΤΗΣ ΤΑ ΠΑΣ, ΕΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ,
ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ...





Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

flex ...

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

The "Kiss"...





ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ - ΛΥΡΑ ΠΑΙΖΕΙ
και το παιδί τραγουδάει
κι ο καθηγητής φωνάζει:
"Πότε θα πάψετε να κάνετε τον καραγκιόζη!"
Μα όλα τ' άλλα παιδιά
ακούν τη μουσική
κι οι τοίχοι της τάξης
σωριάζονται ήσυχα
και τα τζάμια ξαναγίνονται άμμος
το μελάνι ξαναγίνεται νερό
τα θρανία ξαναγίνονται δένδρα
η κιμωλία ξαναγίνεται ακρογιάλι
το φτερό ξαναγίνεται πουλί.


και


Ο ΚΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ
Λέει όχι με το κεφάλι
μα λέει ναι με την καρδιά
λέει ναι σ' όποιον αγαπάει
λέει όχι στον καθηγητή
είναι ορθός
τον ρωτάν
κι όλα τα προβλήματα έχουν δοθεί
ξαφνικά τον πιάνουν ακατάσχετα γέλια
και τα σβήνει όλα
τα ψηφία και τις λέξεις
τις ημερομηνίες και τα ονόματα
τις φράσεις και τους γρίφους
και παρά τις φοβέρες του καθηγητή
κατω από τα γιουχαΐσματα των καλών μαθητών
με κιμωλίες όλων των χρωμάτων
πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας
ζωγραφίζει το πρόσωπο της ε υ τ υ χ ί α ς.






Ευχαριστώ toumikrouMozart που μου χάρισε αυτούς τους στίχους του Prévert,
μη με διορθώνεις Δάσκαλε, έχει αρμονία το Αγγυροβόλιο με δύο γγ,
έτσι πάνε ΜΑΖΙ!!!!!!


Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

΄Οταν περισσεύει η Αγάπη...


Ελευθερία ταξιδιού


Μια ολόκληρη μέρα ταξιδιού σε ακρογιαλιές ξεχασμένες.
Βάρκες, κολυμβητές, ένα κόκκινο ορόσημο, μια γυμνή γυναίκα,
ο εκσκαφέας τυλιγμένος σ' ένα κατάλευκο νάιλον,
ένα ξενοδοχείο με περιστύλιο κάτω απ' τα δέντρα. Το κίτρινο πουλί
κοίταξε αλλού· χάθηκε· η σκιά του καρφώθηκε στο δρόμο. Τότε
φάνηκαν στάλες από αίμα ψαριού στη μαρμάρινη σκάλα. Η γυναίκα
είχε τρομάξει. Τα παιδιά φωνάζανε κάτω στη θάλασσα. Κούραση κι έρωτας.
Ώσπου ήρθε το βράδυ με ήσυχα φώτα σε παράθυρα και πλοία
μέσα σε μιa βαθιά ελαφρότητα κάπως θλιμμένη,
χορτασμένη από ΓΑΛΑΖΙΟ τίποτα.


Γιάννης Ρίτσος, Ο κόσμος είναι ένας



σημ: Τον καλημέρισα, μου χαμογέλασε, κάτι ψέλλισε στα Σλάβικα...

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

΄Ελα Τσιγγάνα μου!!!




@

Ασημώνω!!!

δώσε μου ρυθμό
τον πόνο μου να διώξω
με το χεράκι στην καρδιά
παραμυθάκι στο χαρτί
και πάλι
εγώ να πλέξω,
να κάνω φουυυυυυυυ
στο φύλλο το καλό,
πουλάκι να πετάξω...



Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Έφτιαξα δυo Άστρα...




Βρέχει, ακούω τον ήχο της
μαζεύεται η καρδιά μου
πνίγω ένα δάκρυ στην απουσία

***

Έφτιαξα δυo Άστρα
μέσα τους Ήλιους
συντροφιά στα δέντρα που μένουν

•••

Τα δάχτυλά μου
Λέω
θα τρέχουν ρίζες

***

Σπρώχνω τη σιωπή
Φασαρία
οι μέρες τρέχουν πίσω της

***

Στέγνωσε το στόμα μου
με εικόνες,
τα μάτια μιλούν

***

Ο βράχος
φιλί
της θάλασσας
Με παίρνει

***

Το τριζόνι κρύφτηκε
το βλέμμα γέμισε
Άστρα

***

Στ' ανθρωπάκια του Miro
απλώνω τους πόνους
Αγάπη

***

Μην απλώνεσαι στην κοιλιά μου
Βογκάει
ο χρόνος

***

Πέρασε ένα πουλί
το έστειλα
Αγγελιοφόρος έγραψα

***

Μη δακρύζεις
θα ενωθεί με το δικό μου
Μαργαριτάρι


11-9-09
Μαργαρίτα



Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

...οιωνός τρυφερού ταξιδιού μες στην αθανασία.



Έμβρυο πιο φωτεινής επιτυχίας – μέρα λαξεμένη με κόπο πάνω
στ' αχνάρια του αγνώστου.

Όσο πληρώνεται το δάκρυ, ξεφεύγει απ' τον ήλιο.

Κι εσύ που μασάς τις ώρες σου σαν πικροδάφνη γίνεσαι οιωνός
τρυφερού ταξιδιού μες στην αθανασία.


Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί



Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Έλα, Λύκε μου αγαπημένε!


Στολίστηκε το προβατάκι

Τσίου, τιτιβίζαν τα πουλάκια

Έλα, Λύκε μου αγαπημένε!



Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

...


Χάθηκαν οι μεσαίοι τόνοι


Aυξάνουν τα ακόρντα


Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

δισύλλαβα, Ανέμους, δένω κύμα...



Παλεύω δυο στιχάκια,
μου φεύγουν μέσα απ' τα χεράκια
Σεπτέμβρη πάν' ν' αγγίξουν,
ρόγα γλυκιά θένα τρυγήσουν
τα χείλη να δροσίσουν

Πλαγιάζω όλες τις γραφές
μαζί μου να σε φέρουν,
δισύλλαβα
Ανέμους, δένω κύμα
Κι αν δεν τα καταφέρω
στην άκρη των βλεφάρων μου
σε τριγυρνώ, Ψυχή μου!!!!!


Σάββατο, 29 Αυγούστου 2009

Μπαίνουν τα δέντρα απ' τα παράθυρα...




Mεγάλο φως

Μπαίνουν τα δέντρα απ' τα παράθυρα· γεμίζουν φύλλα τα τραπέζια
δυο πολυθρόνες, το κρεβάτι, δε μένει διόλου χώρος
για μιά δική σου πράξη ή κίνηση. Όλα είναι ξένα. θα πρέπει
να κρατηθείς απ' τους ήχους της θάλασσας, απ' τις φωνές
των τρυγητών, του οπωροπώλη, των κολυμβυτών. Οι ρήτορες
κατέβηκαν απ' την εξέδρα. Οι μουσικοί σκόρπισαν. Δε μένει
πάρεξ ένα χρυσό σπαθί μπηγμένο στο ταμπούρλο.

Γιάννης Ρίτσος, Αντικαταστάσεις


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

σου έφερα ένα ΔΕΝΤΡΟ...


Κοιτούσα κάτω, γυμνές, αιχμηρές βουνοκορφές,
σκεφτόμουν, πως είναι να μην υπάρχει πράσινο φύλλο...

Έχεις αποφύγει όλο τούτο, έλεγα,
μα πως θα είναι ν' αντικρίζεις
ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ,
τα λόγια του ποιητή βούιζαν μεσ' τ' αυτιά μου...


«Μάτια που δεν μπορώ ν' αντικρύσω στα όνειρα
Στου θανάτου τη βασιλεία των ονείρων
Αυτά δεν φανερώνονται:
Εκεί, τα μάτια είναι
Ήλιος σε σπασμένη στήλη
Εκεί, ένα δέντρο σειέται
Και οι φωνές είναι
Στου ανέμου το τραγούδισμα
Πιο απόμακρες πιο επίσημες
Από τ' άστρο που σβήνει.

Ας μην έρθω κοντύτερα
Στου θανάτου τη βασιλεία των ονείρων
Κι ας φορέσω ακόμη
Τέτοια μελετημένα μασκαρέματα
Ποντικού τομάρι, κόρακα πετσί, σταυρωτά ραβδιά
Σ' ένα χωράφι
Κάνοντας όπως κάνει ο άνεμος
Όχι κοντύτερα –

Όχι το τελευταίο τούτο συναπάντημα
Στη δειλινή βασιλεία

Τούτη είναι η πεθαμένη χώρα
Τούτη είναι του κάκτου η χώρα
... »

Τ.S. Eliot


Η προσγείωση ήταν απότομη...
έκλεισαν τ' αυτιά μου, μήπως για να μην ακούω...

Μεσημέρι Τρίτης, ξύπνησα απ' τον εφιάλτη...

- Η μάνα, «έφυγε», έκανα να κουνήσω, ζω σε όνειρο σκέφτηκα...

- Δικά σας είναι, έλεγε...
αν ποτέ δεν τα καταφέρετε η γη θα μπορεί...

Μάνα, εδώ είναι ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ...





Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν...



Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.

Bρεθήκαμε γυμνοί πάνω στην αλαφρόπετρα
κοιτάζοντας τ' αναδυόμενα νησιά
κοιτάζοντας τα κόκκινα νησιά να βυθίζουν
στον ύπνο τους, στον ύπνο μας.
Eδώ βρεθήκαμε γυμνοί κρατώντας
τη ζυγαριά που βάραινε κατά το μέρος
της αδικίας.

Φτέρνα της δύναμης θέληση ανίσκιωτη λογαριασμένη
αγάπη
στον ήλιο του μεσημεριού σχέδια που ωριμάζουν,
δρόμος της μοίρας με το χτύπημα της νέας παλάμης
στην ωμοπλάτη·
στον τόπο που σκορπίστηκε που δεν αντέχει
στον τόπο που ήταν κάποτε δικός μας
βουλιάζουν τα νησιά σκουριά και στάχτη.

Bωμοί γκρεμισμένοι
κι οι φίλοι ξεχασμένοι
φύλλα της φοινικιάς στη λάσπη.

Άφησε τα χέρια σου αν μπορείς, να ταξιδέψουν
εδώ στην κόχη του καιρού με το καράβι
που άγγιξε τον ορίζοντα.
Όταν ο κύβος χτύπησε την πλάκα
όταν η λόγχη χτύπησε το θώρακα
όταν το μάτι γνώρισε τον ξένο
και στέγνωσε η αγάπη
μέσα σε τρύπιες ψυχές·
όταν κοιτάζεις γύρω σου και βρίσκεις
κύκλο τα πόδια θερισμένα
κύκλο τα χέρια πεθαμένα
κύκλο τα μάτια σκοτεινά·
όταν δε μένει πια ούτε να διαλέξεις
το θάνατο που γύρευες δικό σου,
ακούγοντας μια κραυγή
ακόμη και του λύκου την κραυγή,
το δίκιο σου·
άφησε τα χέρια σου αν μπορείς να ταξιδέψουν
ξεκόλλησε απ' τον άπιστο καιρό
και βούλιαξε,
βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.


Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα



Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Ιδού εγώ καταντικρύ...



ΤΑ ΠΑΘΗ


Ιδού εγώ λοιπόν
ο πλασμένος για τις Κόρες και τα νησιά του Αιγαίου·
ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών
και μύστης των φύλλων της ελιάς·
ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος.
Ιδού εγώ καταντικρύ
του μελανού φορέματος των αποφασισμένων
και της άδειας των ετών, που τα τέκνα της άμβλωσε,
γαστέρας το άγγρισμα!
Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα βουνά.
Μοίρα των αθώων, πάλι μόνη, να σε, στα Στενά!
Στα Στενά τα χέρια μου άδειασα
κι άλλα πλούτη δεν είδα, κι άλλα πλούτη δεν άκουσα
παρά βρύσες κρύες να τρέχουν
Ρόδια ή Ζέφυρο ή Φιλιά.
Ο καθείς και τα όπλα του είπα:
Στα στενά τα ρόδια μου θ' ανοίξω
Στα Στενά φρουρούς τους ζέφυρους θα στήσω
τα φιλιά τα παλιά θ' απολύσω που η λαχτάρα μου άγιασε!

Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα βουνά.
Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!


Οδυσσέας Ελύτης, από «ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»


Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Αγκαλιά!


H δύναμη του ανέμου
σπρώχνει, δίνει φορά
κατηφορίζουν τα μάτια
προσμονή

Στο από δω του δρόμου

Κατέβα ν' αγγίξεις
πως των πουλιών
κινεί ο Άνεμος

Φτερό

Πάντα ο φόβος

επιβεβαίωση?

Έλα
όταν θα κοπάσει
η φορά του Ανέμου
Ίσως τότε
αναγνωριστούμε,
ίσως ν' αγγίξουμε

Αγκαλιά!

Ίσως τότε
εκλείψει η λέξη

Αγνώστων

...



Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Αναμετράται... Αγάπη!


Αναπνέει,
σκάει στο βράχο
ποτίζει τους κόκκους

Δροσιά!!!

Επιστρέφει
ν' αναμετρηθεί

Κοιλότητες!

Κοιλότητες,
αλμύρα, γλύφει
αγκαλιάζει
αναμετράται!

Αναμετράται
Αγάπη!


Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

...ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!


Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού
και κορίτσια ωραία
με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανε
ο Ιούλιος με
το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.

Φύγανε
και στα μάτια μέσα των βυθών ανερμήνευτος έμεινε
ο αστερίας


και στα βάθη μέσα των ματιών ανεπίδοτο έμεινε το ηλιοβασίλεμα!

Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
Τείχισε τις πλευρές του κόσμου
και από το μέρος τ' ουρανού σήκωσε τις εννέα επάλξεις
και στην πλάκα επάνω του βωμού σφράγισε το σώμα
τους φρουρούς πολλούς έστησε στις εξόδους.
Και των ανθρώπων η φρόνηση έκλεισε τα σύνορα.
Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού
και κορίτσια ωραία
με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!

Φύγανε φύγανε
ο Μαίστρος με το μυτερό του σάνταλο
και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά.

Φύγανε

και βαθιά κάτω απ' το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας
χαλίκι μαύρο
και βροντές, η οργή των νεκρών
και αργά στον άνεμο τρίζοντας

εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά

φοβερά, των βράχων τ' αγάλματα!


Οδυσσέας Ελύτης, απόσπασμα, από «Το Άξιον Εστί»