Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Πόσο φθηνή η ζωή;


Προχθές παρ' όλη τη βροχή έστεκε εκεί σαν νυφούλα,
μύριζε σαν μελιού γεύση, όσο κι αν η βροχή της είχε αφαιρέσει.

Σήμερα το σκέφτομαι να βγω έξω, έχω βάλει το κασκόλ μου
και το αισθάνομαι σαν προστασία στο λαιμό μου.

Πόσο το πετρέλαιο;

Πόσο φθηνή η ζωή;






Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Αποψε τα ματια σου...



Αποψε τα ματια σου
αγαπημενη θ ανατειλουν
πανω σε πορφυρες ανταυγειες πελαων... 
Αν δης την Αργω μου
μεσοθάλασσα
να μαχεται με τον εαυτο της
θυμησου πως αγαπησα πολυ
τα γαλανα συνορα της κομης σου
και των πελματων σου 
τους ολαργυρους θροους
και απληστος ακαταμαχητος
κινησα να ψαυσω
τις εσθητες των θεων και τους βοστρυχους
των αστρων...
Τρισαγαπημενη... ευλογησε μου την ορμη
που υψωθηκε ως νεφελη
απ την πυρινη συγκρουση 
των αιματων μας!...

Εκτωρ Κακαναβατος - CYΜΦΩΝΙΑ Νο 1



Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Να μου τον φυλάς, Ερζουλί...




΄Ετσι τον θυμάμαι. Έξω τα τριζόνια και το τραγούδι της κουκουβάγιας, μέσα το φως του φεγγαριού να φωτίζει με ακτίνες ακριβείας το κοιμισμένο του σώμα. Τόσο νέος! Να μου τον φυλάς, Ερζουλί, λόα των πιο βαθιών νερών, προσευχόμουν εγώ κρατώντας την κούκλα μου, εκείνη που μου έδωσε ο παππούς Ονορέ κι από τότε δεν σταμάτησε ποτέ να με συνοδεύει. Έλα,  Ερζουλί, μητέρα, εραστή, με τα περιδέραιά σου από καθαρό χρυσό, το μανδύα σου από φτερά τουκάν, το λουλουδένιο σου στεφάνι και τα τρία σου δαχτυλίδια, ένα για κάθε άντρα σου. Βοήθησέ μας, λόα των ονείρων και των ελπίδων. Προστάτεψέ τον απ' τον Καμπρέ, κάν' τον αόρατο στα μάτια του αφέντη, κάν' τον προσεκτικό μπροστά σους άλλους, αλλά κυρίαρχό στην αγκαλιά μου, ημέρεψε την ανήμερη καρδιά του στο φως της μέρας, για να μπορέσει να επιζήσει, και δώσ' του γενναιότητα τις νύχτες, για να μη χάσει τον πόθο της ελευθερίας. Κοίταξέ μας με καλοσύνη,  Ερζουλί, λόα των ουρανών. Μη μας ζηλεύεις, γιατί αυτή η επιθυμία είναι εύθραυστη σαν τα φτερά της μύγας. Εκείνος θα φύγει. Αν δεν το κάνει, θα πεθάνει, το ξέρεις καλά,  μη μου τον πάρεις όμως ακόμα, άσε με να χαϊδεύω το λεπτό παιδικό του ώμο πριν γίνει αντρικός.

[...]

Η θεία Ρόζα μας άφηνε μόνους στην καλύβα της όσο κρατούσε τούτη η θεραπεία, Μάντεψε. Και την τέταρτη μέρα συνέβη. Ο Γκάμπο ήταν τόσο τσακισμένος απ' τον πόνο κι απ' όσα είχε χάσει _τη γη του, την οικογένειά του την ελευθερία του_, που θέλησε να τον αγκαλιάσω όπως θα τον αγκάλιαζε η μητέρα του. Η τρυφερότητα βοηθάει στη γιατρειά. Η μιά κίνηση οδήγησε στην επόμενη και γλίστρησα αποκάτω του προσέχοντας να μην αγγίξω τις πληγές της πλάτης του, για να μπορέσει ν' ακουμπήσει το κεφάλι του στο στήθος μου. Τον πονούσε το σώμα του, έκαιγε ακόμη από τον πυρετό, και δεν πιστεύω πως καταλάβαινε τι κάναμε. Εγώ δεν γνώριζα την αγάπη. Αυτό που έκανε μαζί μου ο αφέντης ήταν σκοτεινό κι αισχρό, έτσι του είπα, αλλά δεν με πίστεψε. Με τον αφέντη, η ψυχή μου, o ti-bon-ange- μου, έφευγε από μέσα μου και πετούσε σ' άλλα μέρη, και σ' εκείνο το κρεβάτι έμενε μόνο το σώμα- πτώμα μου. Γκάμπο. Το ανάλαφρο σώμα του πάνω στο στο δικό μου, τα μάτια του να κοιτάζουν απ' την άλλη άκρη της θάλασσας, απ' τη Γουινέα, αυτό ήταν έρωτας, γλίτωσέ τον από κάθε κακό, προφύλαξε τον. Αυτή ήταν η κραυγή μου.


Ιζαμπελ Αλιέντε, «Το νησί κάτω απ' τη θάλασσα»
έχει το χάρισμα της γραφής τούτη η «μάγισσα»...



Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

έτσι γαλαξίας...




ΑΝΤΙ ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Ξαναβρήκα το σπόρο απ' τα λόγια σου
και απ' τα χέρια ως τα μάτια τα χείλη τα γόνατα ξαναβρήκα τέλος
το σώμα σου όπου ανέτειλε για μας το άστρο της αγάπης 
μεγάλο σώμα δυνατό ξέχειλο από τούτο τον κόσμο κινώντας με την
ευφυία     ώς και τη σάρκα ώς και την ελευθερία του δεσμού που
ανέλπιστα γιομίζει το δικό του τώρα

προβάλλουν ανάμεσά μας
διάφοροι κόσμοι ορμής ταυτόχρονα
το βλέμμα σου με σκεπάζει
με το βάρος του σώματός σου

υπάρχει ανάμεσά μας
η ιστορία όλων εκείνων των λέξεων
έτσι γαλαξίας
με χαιδεύει ως την κοιλιά

υπάρχει ανάμεσά μας
ένα πλήθος κινήσεων τόσο έντονων
ώστε ποτέ να μην αγγίζουν μονάχα
τη σάρκα που τις ζητάει
υπάρχει ανάμεσά μας
χρόνοι τέτοιας πληρότητας
που μου είπες
οι αρμοί των στιγμών χάσκουνε

ερχομός δεσμός
αναχώρηση    να τα κρατήσουμε σαν το χαρταετό
ναι ο καιρός είναι από τους πιό αίθριους

Μάτση Χατζηλαζάρου, ποιήματα, Ίκαρος





Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΑΓΝΟΗΜΑΤΩΝ




Μια συμφορά τυλίγεται στο δέντρο 
Όλ' οι αδικούμενοι δέντρα είναι 
αν το προτίμησαν αυτό, μονάχα ν' αδικούνται. 
Η συμφορά με γήινο χρώμα 
τυλίγεται στο δέντρο. 
Ω δύναμη της ζωής 
λιώσε της συμφοράς το κεφάλι.   

NIKOΣ KAPOYZOΣ


Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

με το βλέμμα πέρα...




καμιά φορά φαίνεται τόσο δύσκολο,
πως απ' τη μια εποχή θα περάσεις στην άλλη...
έρχεται όμως η στιγμή που γίνεται αυτόματα...






και τότε 
τούτη η θέα είναι απίστευτα γλυκιά!!!!!!!



Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Ομορφιά δίχως πρόσωπο





Σ' εσένα που ήρθες
Απ' έναν κόσμο που δεν γνωρίζω
(Μοναδικό άσυλο της λησμονιάς)

Που ο άνεμος σμιλεύει 
Στοχαστικά την κατατομή σου

Κι ο χρόνος απομακρύνεται
Τρομαγμένος
Δίχως ν' αγγίζει την όψη σου

Σ' εσένα που είσαι
Ένα κομμάτι νύχτας
Μες στη μοναξιά του κόσμου
Σχεδιάζοντας μεθυσμένα αστέρια
Και πετάγματα πουλιών

Αδιαπέραστη ιδεατή
Λυπημένη
Σαν ένα σύννεφο που βουλιάζει στα έλη

Φάντασμα της ομίχλης
Που σιγοπερπατεί

Τρέχω χαρούμενος
Να σε προϋπαντήσω

Να σε ξαναγεννήσω 
Κάτω απ' τον ήλιο
Πιο αληθινή.


Τάκης Βαρβιτσιώτης 1916-2011
Από τη συλλογή «Το πέπλο και το χαμόγελο» (1963)