Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

περ' απ' την ομορφιά των τοπίων...


ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΑΤΙΩΝ


Τα μάτια αγαπούν

ν' αφοσιώνονται 

σ' έλαχιστες πτυχές

του ορατού κόσμου

ενώ μέσα το εργαστήρι

ερμηνεύει τις εικόνες

σε αγγέλους

ή σ' αποχαιρετιστήριες

κάρτες με πεύκα.


Ταξιδεύουν τα μάτια

βιδωμένα στο σώμα

η ταχύτητα του τα προσπερνάει

αντιστέκονται λίγο

μα ύστερα ακολουθούν

και κοιτάν άλλα καινούργια

ώσπου να πειστεί

σιγά σιγά το ποίημα

και να περιστάνει το νέο πρόσωπο.


Γερνώντας τα μάτια

ξεχνιούνται σ' ένα σύννεφο

σ' ένα κομμάτι νερό

π' αστραποβολάει

και τα πάει 

περ' απ' την ομορφιά των τοπίων

και τις καφετιές πεδιάδες

της κόρης του ματιού σου

σε τόπο

όπου ο οφθαλμός είναι ο κόσμος

βλέπει και βλέπεται

κι είναι σαν της αράχνης τον ιστό

σκαλωμένος στου κρανίου

την εσώτατη οροφή.


Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ



Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

...

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

πινελιές, σαντιγί...


Ομπρέλα να στέκεις
στους καιρούς

~~~

Ποίηση!

πινελιές, σαντιγί
στα χείλη του τοίχου μου
προσθέτεις




Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

κάποτε...

θα μας πιάσει η μέρα απ' το χεράκι


θα μεγαλώσουμε, με μιαν αναπνοή ...



Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

ανελλιπώς εκκλησιάζομαι στην απεραντοσύνη...


ΠΟΛΥΣΕΛΙΔΟ ΔΑΣΟΣ


Χάθηκα στη μονάζουσα ρεματιά όπου τρύπωσε
μόλις ακουόμενο ανάμεσα
σε λογιώ-λογιώ χορταράκια
τ' ανάλαφρου νερού το ψιθυριστό δείλιασμα.
Βρομοθήλυκο εσύ Αντιφατικότητα
συγκρούεσαι διαρκώς με το θάμβος μου καθώς αναίμαχτος
ακούω σωρηδόν αγαλλόμενα τ' αηδόνια
καθώς ανελλιπώς εκκλησιάζομαι στην απεραντοσύνη.
Αχ νά 'βλεπα λιγάκι τη θωριά σου αγερομάτα μου
σε εικονίζω πάλι να εκκολάπτεσαι στην ιώδη θλίψη
εσύ σχεδόν ασώματη σε μακρουλές βάναυσες ώρες
και μένα οι καμπύλες σου στην ερημιά μ' αποτεφρώνουν.
Εκείθε στην καρδιά του δάσους μάγγισσες
κυματιστές με τέτοια μαλλιαρά χρώματα
στην όψη τους ολοφύεται πικρά σαν άγραφη ένσταση
η διοχέτευση στην Απουσία.

Νίκος Καρούζος «ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», Ίκαρος






Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

εφήμεροι...



για μια θεραπεία ύπνωσης είχα πεταχτεί,


αλλά το ταρακούνημα της γης ήταν τόσο δυνατό...


Χριστέ μου...



Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Φεύγω για λίγο...



όταν αρχίσουν το χορό

οι νιφάδες, σαν λευκή

αχιβάδα θα επιστρέψω...


Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

θά τὄβρεις ξαφνικά, πουλί μου...




Κανένα χέρι δέ μπορεῖ νά χαράξει τό πρόσωπό σου,

ἴδιο τή μέρα καί τή νύχτα,

τήν ἄλλη μέρα καί τήν ἄλλη νύχτα.

Ἄν ὁ καθρέφτης σοῦ πέσει ἀπό τά χέρια σου

ἄν τό πρόσωπό σου χαθεῖ,

θά τὄβρεις ξαφνικά, πουλί μου,

ἄν μέ κοιτάξεις ἴσια στά μάτια.

Τάκης Σινόπουλος, «Ποιήματα γιά τήν Ἄννα»