Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)


























Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ῾βλεπαν κι αυτοί γελούσαν
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
Πάνω νερὰ·
Να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
Στα τυφλά, πεισματάρης
Και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
Σαν το πολύροζο λιόδεντρο --
Άφησε κι ας γελούν
Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος
Στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
Στ' αφανισμένο τούτο παρόν --
άφησέ τους


Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
Υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.




Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

«οι εποχές δήθεν γυρίζουν»


























Οι παλάμες

Ξένες συχνά
και στο σπίτι του ακόμα
οι εποχές δήθεν γυρίζουν
_κάτω από τις φτωχές κουβέρτες οι παλάμες του
σαν δυό γατάκια που τρέχουν στη γωνιά μην εκτεθούν
και πιότερο κρυώσουν·

πρέπει όμως (ευχήσου) να φύγουν από 'κει
φτερούγες να πετάξουν
να παλέψουν πάλι
ν' αγκαλιάσουν!


Μάρκος Μέσκος/Τα ποιήματα της σκάλας


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Τι γράφουμε

Πως γράφουμε;
Γιατί γράφουμε;

Ο κόσμος μας (της ποίησης), χωρά τις πολλαπλασιασμένες στιγμές

Τις ματαιώσεις

Τις μοναχικές ώρες

Τα χαμόγελα


Ακόμη και το κλείσιμο της ίριδας, όπως ανοιγοκλείνει το διάφραγμα._









Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

AΞΑΦΝΑ

Κάτω από χίλιες προσωπίδες
το ίδιο πρόσωπο
«ποιός είμαι;»
άγνωστοι χτυπούν


Γιάννης Ρίτσος