Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΟΣΟ ΛΕΥΚΗ

























Παραμέρισε για πάντα
Τ' αλαφιασμένα σύννεφα
Όλη τη φρίκη
Τους μαύρους καθρέφτες της βροχής
Τους θρήνους
Τους ήχους μιας πένθιμης μουσικής
Και κολύμπα
Σε μια διαφάνεια τόσο λευκή
Που δε φοβάται πιά
Μήπως πνιγεί


Τάκης Βαρβιτσιώτης/Όχι πιά δάκρυα/Κέδρος




Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Μου παρήγγειλε τ' αηδόνι



Τώρα μαθαίνω πως η λύπη
γράφεται μ' έψιλον και γιώτα.
Λείπεις - κι όλος ο κόσμος λείπει.
Λείπεις και νύχτωσαν τα φώτα.

Φωνή που ξεμακραίνει, τρέμει
φωνή ίδια βουνό ένα κλάμα.
Σαν δίχως νήμα μια ανέμη
σαν θαύμα που γυρνάει το τραύμα.

Φωνή φαρμάκι, και το πίνω
όλο πουλί μου, να γλυκάνεις.
Το νου και το κορμί τα σβήνω,
μόνον εσύ μη μου πικράνεις.

Ακούω πιο βαθιά απ' τη φωνή σου.
Νιώθω το βλέμμα της σιωπής σου σπαραγμένο.
Αξιώθηκα στιγμούλα της στιγμής σου.
Δώρο πιο τίμιο δεν έχω να προσμένω.



Παντελής Μπουκάλας/ΡΗΜΑΤΑ/Άγρα



Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)


























Μιλούσες για πράγματα που δεν τα ῾βλεπαν κι αυτοί γελούσαν
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
Πάνω νερὰ·
Να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
Στα τυφλά, πεισματάρης
Και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα
Σαν το πολύροζο λιόδεντρο --
Άφησε κι ας γελούν
Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος
Στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
Στ' αφανισμένο τούτο παρόν --
άφησέ τους


Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
Υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.




Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

«οι εποχές δήθεν γυρίζουν»


























Οι παλάμες

Ξένες συχνά
και στο σπίτι του ακόμα
οι εποχές δήθεν γυρίζουν
_κάτω από τις φτωχές κουβέρτες οι παλάμες του
σαν δυό γατάκια που τρέχουν στη γωνιά μην εκτεθούν
και πιότερο κρυώσουν·

πρέπει όμως (ευχήσου) να φύγουν από 'κει
φτερούγες να πετάξουν
να παλέψουν πάλι
ν' αγκαλιάσουν!


Μάρκος Μέσκος/Τα ποιήματα της σκάλας