Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

υμνος




 I am the wind that rustles the ancient pines

η πιο όμορφη ευχή 
για τη χρονιά που μας έρχεται



Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές!!!!!


μια στίξη (ποιητική) κι αυτή!!!!!

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Μαγικό!!!!!!

τούτη την αίσθηση
να μη χάσουμε ποτέ...


Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Έλα!!!!!!


Το κλειδί είναι στην πόρτα,
έλα να μ' ελευθερώσεις,
έλα να τριγυρίσουμε μεσ΄ του παραμυθιού
τα μονοπάτια...

Μύστες του καλού εμείς, Ναι;




Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

μνήμες...



Μαγειρεύω σήμερα

γι' αγαπημένους…

παρόντες κι απόντες...

Ελαφριά κουζίνα,

καθώς έρχονται οι μνήμες

της δύσκολης κατάποσης…


Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Αμοργός




Αυτός ο μαύρος τόπος
θα πρασινίσει κάποτε.
Το σιδερένιο χέρι του Γκετς θ' αναποδογυρίσει τ' αμάξια
Θα τα φορτώσει θυμωνιές από κριθάρι και σίκαλη
Και μες στους σκοτεινούς δρυμούς με τις νεκρές αγάπες
Εκεί που πέτρωσε ο καιρός ένα παρθένο φύλλο
Στα στήθια που σιγότρεμε μια δακρυσμένη τριανταφυλλιά
Θα λάμπει ένα άστρο σιωπηλό σαν ανοιξιάτικη μαργαρίτα.

Ν. Γκάτσος

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Αλλά γιατί το να 'σαι εδώ είναι πολύ…


Γιατί λοιπόν, αφού θα 'ταν δυνατόν η διορία της ύπαρξης
να παρέλθει όπως η δάφνη, λίγο απ' όλη
την άλλη πρασινάδα, με μικροσκοπικά κύματα στην άκρη
κάθε φύλλου (σαν ένα χαμόγελο ανέμου), γιατί τότε
άνθρωποι πρέπει να 'μαστε, και τη μοίρα αποφεύγοντας
να λαχταρούμε για μοίρα; …

Aχ, όχι γιατί η ευτυχία υπάρχει,
τούτο το πρόωρο όφελος μιας επικείμενης απώλειας.
Όχι από περιέργεια, ούτε γι' άσκηση της καρδιάς,
που και μες στη δάφνη θα μπορούσε να υπάρχει…

Αλλά γιατί το να 'σαι εδώ είναι πολύ…

Rainer Maria Rilke - H ένατη ελεγεία (απόσπασμα)

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ανταμοιβή θα σου δοθεί στο Χέρι...




















Στον ανεμοδαρμένο μου τον Κλήρο
Ανθοφορία μόχθησα να στήσω -
Σιγά σιγά - ο Βράχος που έχω Κήπο
Απέδωσε Σταφύλι - μα και Σίτο -

Πυρολιθιά με Μέθοδο αν οργώσεις
Ανταμοιβή θα σου δοθεί στο Χέρι -
Της Φοινικιάς ο Σπόρος θα φυτρώσει
Στην Λιβυκή την Άμμο - καλοκαίρι -

Έμιλυ Ντίκινσον

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Η ΈΝΩΣΗ




















Και σμίξε, κλώσε, τρίσφιξε σ' αγάπης δαχτυλίδι,
απ' όπου βρης τη Δύναμη, δετή με τρίχα δράκου·
γιατί όταν φύγουν τα νερά απ' το βουνό, του κάκου
για να τα πιάσης θα ζητάς· κι ο φράχτης σου σανίδι…

Αργυρόπουλος Μιχαήλ

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

...




















Xάρμα οφθαλμών!!!!!!!!

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Όλοι εξαρτημένοι...





















Το σκηνικό απέναντι 
αλλάζει
μέρα τη μέρα 
απογυμνώνεται...
Η ριγανίτσα μου
φουντώνει
Τα οστά μου
κι εγώ εξαρτημένη
απ' τ' άνθη του Ιβίσκου μου




Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ


Τ' άγριο σκοτεινό παλάτι θα φωτίσω
εκτυφλωτικά
θα ρίξω χρώματα παντού
σε μια γωνιά
ο  δ ρ ά κ ο ς
θα είναι κλωνάρι
ανθισμένη 
αμυγδαλιά

γιατί εφέτος στ' αλήθεια εφοβήθηκα
την παγωνιά τη μοναξιά το κρύο
κι αυτά τα ελάφια που περνούσαν ύπουλα
τη νύχτα
κάτω απ' την ψυχή μου

Μίλτος Σαχτούρης


Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

...


τόσες εναλλαγές σε μια διαδρομή…

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Καλό μήνα!







































Της μνήμης
της ελιάς,
της ρίζας,
του στερεώματος…
Ναι! είναι ανάγκη 
η στροφή προς τους προγόνους



Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Στο ικρίωμα της ζωής...


Η γλώσσα της ερημιάς μου
στεφανωμένος όπως είμαι στα μεσάνυχτα
με σκοτεινές φαντασίες
ο θείος περίγελως αντίκρυ στo μνήμα… 
και τη σελήνη βλέπω να ομορφαίνει
δέντρα γυναίκες όνειρα
στους τενεκέδες με τα σκουπίδια έξω στις πόρτες
ασήμι, ασήμι για να ελπίζουμε
κι όλα να πάνε βαθιά στο τραγούδι.

[…]

Στο ικρίωμα της ζωής
ανέβηκα και περιμένω τον αθώο δήμιο
με φέρατε σεις άνεμοι
και περιμένω τη λαμπερή καταιγίδα.

Ν. Καρούζος




Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

...




















Απ' τον ουρανό της κρατιέται η Ιστορία!

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Moυ κληροδότησε τα χεράκιά της...



Moυ κληροδότησε τα χεράκιά της
το πείσμα της, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά,
μεγάλωσα ξυπόλυτη, χωρίς μοκασίνια,
τα πρώτα μου, δώρο, της θείας Βασιλικής,
τα χάιδευα…
έτρωγα τις ακρούλες απ' τις πίτες της,
με μάλωνε… τώρα τρώω τα πάντα Μάνα
έχω μια υδρόγειο στο μπαλκόνι μου
να μου δείχνει τον Ήλιο 
κι αυτή που εσύ γύριζες για να σου γνωρίσουμε τον κόσμο
την ξεσκονίζω στο πατρικό για να κρατάει τη μνήμη σου
πάντα ανοιχτή. 
Το μικρότερο «κεράκι σου»
Θυμάσαι; έτσι μ' αποκαλούσες,
απ' την αδυναμία…












Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Βάρος της τρυφεράδας τ' ουρανού...




















Βάρος της τρυφεράδας τ' ουρανού
μετά που εβρόντησε και ξεκινά ο σαλίγκαρος.
Κομμάτια σπίτια που επιπλέουν, μπαλκόνια με μπροστά 
το κοντάρι τους, ο αέρας.

Γεγονός είναι ο θάνατος που επίκειται
φορτωμένος κάτι ευτυχίες παλιές
κι εκείνη την πολύ γνωστή 
(που λευκάνθηκε στις άγριες ερημιές) απελπισία. 

Ο. Ελύτης




Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ























»σήκωσε τη λάμπα
κοιτάξου στον καθρέφτη:
δυστυχισμένη
είν' οι κόγχες των ματιών σου 
άδεεις!

(κι' από μακρυά 
η Ηχώ φωνάζει: 
«Ευρυδίκη!»)

Ν. Εγγονόπουλος-ΕΝ ΑΝΘΗΡΩ ΕΛΛΗΝΙ ΛΟΓΩ

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

...


Πως είναι όταν ισορροπείς ανάμεσα σε δυο είδωλα;



Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Θα ξαναβρούμε τάχα τα φτερά ...


Όσα ειπώθηκαν

δεν είναι λόγια για να λέγονται

σ' αυτούς που ξέρουν και δεν ξέρουν,

Ποιο κύμα, ποιό ποτάμι, κατεβάζοντας

μνήμες ορμές κι επιθυμίες,

ποιος χρόνος ανυπόστατος κρύβεται πίσω από τα λόγια.

Πως θα περάσουμε από το σκοτάδι του αίματος

Είναι ένα δάσος το αίμα.

Πως θα συμβιβαστούμε, πως θα χτίσουμε

το ωραίο ταξίδι με τους άμμους που σαλεύουν

και φεύγουνε κάθε πρωί. Το ξέρω η θάλασσα

μας δίνει φως, η θάλασσα επιβάλλει τη γαλήνη

θυμίζοντας ένα κορμί στα βράχια

ή εκείνο τον παραδομό στα χώματα της νύχτας.



Όσα ειπωθήκαν μια μέρα θα τα ξαναπούμε

Θα ξαναβρούμε τάχα τα φτερά

εκείνου του πουλιού στα βράχια;


Τάκης Σινόπουλος


Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

...


φου έκανα και πέταξαν μακριά τα χνουδάκια
βρέθηκα σε μια απέραντη ακροθαλασσιά,
μπορεί, «μαζεύοντας κοχύλια» ή διαβάζοντας την Murdoch…

«Η θάλασσα: θυελώδης και μολυβένια·
διαφανής και θολή·
μάγισσα και μάνα»

Ἀποστροφή


Φθονῶ τὴν τύχη σας, προνομιοῦχα 
πλάσματα, κοῦκλες ἰαπωνικές. 
Κομψά, ρόδινα μέλη, πλαστικὲς 
γραμμές, μεταξωτά, διαφανῆ ροῦχα.

Ζωή σας ὅλη τὰ ὡραῖά σας μάτια. 
Στὰ χείλη μόνο οἱ λέξεις τῶν παθῶν. 
Ἕνα ἒχετ' ὄνειρο: τὸν ἀγαθὸν 
ἄντρα σας καὶ τὰ νόμιμα κρεβάτια.

Χορὸς ἡμιπαρθένων, δύο δύο, 
μ' ἀλύγιστο τὸ σῶμα, θριαμβικά, 
ἐπίσημα καὶ τελετουργικά, 
πηγαίνετε στὸ ντάνσιγκ ἢ στὸ ὠδεῖο.

Ἐκεῖ ἀπειράριθμες παίρνετε πόζες. 
Σὰν τὴ σελήνη πρὶν ρομαντικές, 
αὔριο παναγίες, ὅσο προχτές, 
ἀκούοντας τὴ «Valenzia», σκαμπρόζες.

Ἕνα διάστημα παίζετε τὸ τέρας 
μὲ τὰ τέσσερα πόδια κολλητά. 
Τρέχετε καὶ διαβάζετε μετὰ 
τὸν ὁδηγό σας «διὰ τὰς μητέρας».

Ὤ, νὰ μποροῦσε ἔτσι κανεὶς νὰ θάλλει, 
μέγα ρόδο κάποιας ὥρας χρυσῆς, 
ἢ νὰ βυθομετρούσατε καὶ σεῖς 
μὲ μία φουρκέτα τ' ἄδειο σας κεφάλι!

Ἀτίθασα μέλη, διαφανῆ ροῦχα, 
γλοιώδη στόματα ὑποκριτικά, 
ἀνυποψίαστα, μηδενικὰ 
πλάσματα, καὶ γι' αὐτὸ προνομιοῦχα...

Κ. Καρυωτάκης (Ελεγεία και Σάτιρες)


Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Τα λούλουδα εσκορπούσανε φυσώντας δροσάτη...















Στου αιθέρος την έρημη γαλάζιαν αγκάλη
Τη λάμψη του Έσπερου θωρώ θα προβάλη,
Και βγαίνει η δροσόβολη πνοή του βραδιού

Κι' εκεί μες το δύστυχο τς Αυγούλας κρεβάτι
Τα λούλουδα εσκορπούσανε φυσώντας δροσάτη,
Την κόμη ανακάτωνε τς Αυγής και τ' Ανθού


Δ. Σολωμός


                                           *σκίτσο Samuel Palmer






Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

σαν παιδική φωτογραφία~~~

θάλασσα...




















Μόνο η φύση διαθέτει τόση καθαρότητα,
όπου άγγιξε ο άνθρωπος - χυδαιότητα…






Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Το σώμα


Τοῦτο τὸ σῶμα ποὺ ἔλπιζε σὰν τὸ κλωνὶ ν᾿ ἀνθίσει
καὶ νὰ καρπίσει καὶ στὴν παγωνιὰ νὰ γίνει αὐλὸς
ἡ φαντασία τὸ βύθισε σ᾿ ἕνα βουερὸ μελίσσι
γιὰ νὰ περνᾶ καὶ νὰ τὸ βασανίζει ὁ μουσικὸς καιρός.

Γ. Σεφέρης





Δυο πόντους πάνω από το έδαφος...






















Δυο πόντους πάνω από το έδαφος
έβλεπες έστεκε το σπίτι κι έλαμπε σαν διαμαντικό

Πιο χαμηλά μια λίμνη όλο άχνες ροζ

Ύστερα το Άγνωστο από συμπαγές άκαυστο φώσφορο
και παρά πίσω «η Χώρα που λεν «των Λωτοφάγων».

Έχω κάνει εργάτης εδώ σ' αυτά τα μέρη
χρόνους πολλούς και απόμεινα με καμμένα τα δάχτυλα
πάνω στην ώρα που ήθελα λιγάκι ακόμη
να δω από πέρα πως ανθίζουν τα νερά
και πως ανοίγουν, σιγοπερπατώντας, την ουρά Οι Παράδεισοι.

Οδυσσέας Ελύτης



Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

.~.


Το γένος μου άνυμφη πηγή αιμάτων.
Οι φίλοι μόνο ανοίγουν το κλουβί του μύθου και πετάνε.

Λουτρά των εραστών θανατηφόρα.

Ρέα Γαλανάκη






Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

να γεμίσει νότες…


η ησυχία του απομεσήμερου
να γεμίσει νότες…




Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

...




















στην έμπνευση αναζητάς ερέθισμα
όχι ακροατήριο...



Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

...

«Χαρά! Η χαρά! Στα νέα χαρά

παιδιά! Τραβούνε -ωραίοι


μαύροι ληστές- την κόρη ζωή


δεμένη ν' αγαπήσουν.


Μα το βιβλίο σου ολάνοιχτο,


στα φύλλα του αύρα πνέει,


τρελέ, τρελέ, που εγέρασες


και νέος ποτέ δεν ήσουν».



Κ. Καρυωτάκης





Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

It was deep into his fiery heart...




Now the flames they followed Joan of Arc
as she came riding through the dark;
no moon to keep her armour bright,
no man to get her through this very smoky night.
She said, "I'm tired of the war,
I want the kind of work I had before,
a wedding dress or something white
to wear upon my swollen appetite."

Well, I'm glad to hear you talk this way,
you know I've watched you riding every day
and something in me yearns to win
such a cold and lonesome heroine.
"And who are you?" she sternly spoke
to the one beneath the smoke.
"Why, I'm fire," he replied,
"And I love your solitude, I love your pride."

"Then fire, make your body cold,
I'm going to give you mine to hold,"
saying this she climbed inside
to be his one, to be his only bride.
And deep into his fiery heart
he took the dust of Joan of Arc,
and high above the wedding guests
he hung the ashes of her wedding dress.

It was deep into his fiery heart
he took the dust of Joan of Arc,
and then she clearly understood
if he was fire, oh then she must be wood.



Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

με θόρυβο που ξεκουφαίνει τα φτερά αγγέλων...


Από αίμα πουλιών πλημμυρισμένο
κρυμμένο μένει το φεγγάρι
πότε πίσω από δέντρα
πότε πίσω από θηρία
πότε πίσω από σύννεφα
με θόρυβο που ξεκουφαίνει τα φτερά αγγέλων
κάτι θέλουν να πουν κάτι σημαίνει
είναι ακόμα καλοκαίρι
όμως μιά μυρωδιά από θειάφι φράζει το χειμώνα
δεν έχει ούτε καρέκλα να καθίσεις
και οι καρέκλες έφυγαν στον ουρανό

Μίλτος Σαχτούρης - Ποιήματα (1945-1971)

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ




















Την Ασημίνα την γνώρισα εδώ, στα πρώτα βήματά μου στο διαδύκτιο, 
στα δημόσια, η σχέση μου πριν ήταν μόνο επαγγελματική, ναι είχα αυτήν  
την τύχη να δουλέψω μέσα και πίσω από ένα μηχάνημα, εγώ «Απέναντι» και 
«ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ»… συγκεχυμένα τα συναιθήματα, πολλά, όπως και σκέψεις…
τα δικά της απέναντι… τα απένταντί μας, όπως οι ιστορίες
που εκτυλίσσονται πίσω από μια οθόνη.

Χθες βρεθήκαμε απέναντι, αλλά ουσιαστικά απέναντι, όπως είχαμε 
κάτι σαν υπόσχεση δώσει τότε μιλήσαμε και είπαμε πολλά…
Τώρα κρατάω την πρώτη της έκδοση στα χέρια μου, Χαρτί και Λέξεις
που μυρίζουν, τυπογραφείο...
χμ… ξεχασμένη συναλλαγή αν μπορώ να ονομάσω τούτη 
τη σχέση μου έτσι…

«Ασυμάδευτες που φεύγουν οι Πέμπτες… » 

δεν είναι καν Πέμπτη…
δεν ξέρω πραγματικά ποιό ποίημα να ξεχωρίσω…

«Στριφογυρνώ εντός της το χέρι μου
όπως ονειρεύσαι πως θα έκανες με μια τούφα απ' τα 
μαλλιά της
όπως κι εγώ έκανα με τα μαλλιά μιας φίλης παιδικής ή της κόρης μου
Κάποτε»

ή 

«Θάλλω
θαλερός 
θαλπωρή

θλίψη

για δες
γλυκόλογα και βάλε
που αποδίδει
την υγρασία όλη
του λάμβδα
στον ουρανίσκο
ο μυς της γλώσσας
προφέροντας τα δυο σύμφωνα
ελεύθερα
από παρεμβολή φωνηέντων

θλίψη 
σαν παιδί 
που φυλακίζει…»

Kαλοτάξιδοι «ΟΙ ΑΠΕΝΑΤΝΙ» σου, Οrelia, Τρυφερή Τσιγγάνα…
με την ευχή οι Άνυδροι να πλουτίσουν μέσα μας…

*πατήστε στη λέξη Ασημίνα για λεπτομέρειες και 
στη λέξη τότε, ναι τότε σαν χθες...



Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΡ' ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ


Με ό,τι αρθώνεις το Πράγματι το εξαρθρώνεις.
Νεάζουν αιωνίως τα ερωτηματικά / οξυτονία /
νά 'ξερα λίγη φονοτεχνική για ξεκούραση / κάτι συναρτήσεις… /
Θ' ανάψω καμπυλόγραμμα τοξίνης τραγουδώντας από αυτάρκεια
την Τρίτη Διεθνή (σας παραφαίνεται;)
νιάουουου! Ν.Καρούζος






Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

σκαλίζει η μνήμη…


σαν την πρώτη μέρα, τότε… 
θα μάθουμε γεωγραφία…
που πατούσε ο άνθρωπος...

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

...




















πως να γειωθείς 
με τόση τρικυμία;









Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Το δωμάτιο


Ήχοι ξύλου
διαστολή συστολή.
Το δωμάτιο άρχισε να παίρνει ύψος.
Τινάχτηκα· σαν να έψαχνα διέξοδο
στη σιωπή…


πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ...




Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

...


«Οι πολιτισμοί γεννιούνται, μεγαλώνουν και φθίνουν. 
Στη γέννησή τους δεν έχουν αρκετή συνείδηση 
ώστε να γνωρίζουν αν είναι ευτυχείς ή δυστυχείς. 
Δεν αποκτούν συνείδηση παρά μόνο στο τέλος τους, 
για να νοιώσουν την οδύνη τους».

Φερνάντο Πεσσόα




Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Φυλαγμένα μέσα μου για πάντα...

















Φυλαγμένα μέσα μου για πάντα
Στη διάθεση του καθενός ο βόρειος βράχος
Ορμώντας αλλ'ακίνητος
Η μοναξιά των ιερών κυμάτων
Και ο χθόνιος ύπνος τέσσερις φορές
Πιο δυνατός μ' έναν δικό του Δία που κεραυνοβολεί
Πάνω σε μιάν αθέατη άσπρη παραλία.

Σήματα στον αέρα: ζήτα - ήτα - ωμέγα
(Ψηλά την ώρα που σε μέγα βάθος
Αφρίζοντας περνά μια Σίκινος)
Αέναα να μεταδίδουν ότι
Λανθασμένα ηχεί μέσα στο σώμα ο πόνος
Και τον κίνδυνο--- αρκεί να 'σαι οιακοστρόφος
Δεινός ή να 'σαι Ικτίνος
                                  κι ευθύς τον καθηλώνεις.


Οδυσσέας Ελύτης- Ο μικρός Ναυτίλος




Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Όλη η σκέψη, δική σου…


Να φεύγεις
Να επιστρέφεις
Ολόκληρη γη, ο τόπος μέσα σου…
Όλη η σκέψη, δική σου…

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Τώρα αναδύομαι από τα βάθη της ποίησης...


Ήταν που, τότε ξεκίνησα μόνος απ' την οδό Σολωμού κατάμονος 
ανάμεσα σε παιδάρια που χάζευαν παλιές βιτρίνες και βρήκα 
ξόρκια κρυμμένα μαλάματα. Και ύστερα μπήκα λοξά στην Κάλβου 
μέσα σε θύελλα με μάγεψε η φωνή σαν αλλόκοτος ήχος αρχαίου 
τυμπάνου. στα μισά της οδού Παλαμά ξέφυγα από στάχτες και 
απολιθώματα και βγήκα στη λεωφόρο Καβάφη, ώσπου· 
τι ερημιά στην οδό Καρυωτάκη κι έβρεχε η βροχή όπως πάνω 
σε πλήθος που περιμένει τη ζωή.

Βούλιαξαν τα χρόνια μου βαθιά μες στην ποίηση.

Με ποιόν να πορευτώ και σε ποιόν να μιλήσω; 
Τώρα αναδύομαι από τα βάθη της ποίησης 
πάντα μόνος και ταϊζω τα σκυλιά 
που γαβγίζουν στις λέξεις.

Ηλίας Γκρης, «Η Έφεσσος των αλόγων»

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Ας πούμε...



Ας πούμε ότι ποίημα
μπορούσα να σου γράψω…
τι θα 'θελες?
γι' αγάπη να μιλούσα
ή το βράχο να σκαφάλωνα,
και σαν σφραγίδα
τα περασμένα 
να υμνούσα!

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

εγκλήσεις-αντεκλήσεις...




Κοιτάζω το κύμα
μέσα αντανακλά το χρώμα απ' το πλοίο,
σαν ουράνειο τόξο,
σαν λύτρωση ακουμπούν πάνω μου
τα σταγονίδια του.
Στομώνει το μυαλό, λέξεις λέξεις,
ο καθένας και μια ανάλυση…

Κάνω βουτιά στο «Ζουμί του πετεινού»
του Γ. Μακριδάκη…

τι γλώσσα!


«έλεγε και ξανάλεγε στην κόρη της 

όταν την έπαιρνε τηλέφωνο η Θεοδοσία 

όσες μέρες βάστηξε το κακό και σταυροκοπιότανε 
με κείνην την αλλαγή του Παναγή, μα ευτυχώς κόρη μου, 
της έλεγε κατόπιν, κρίση ήτανε και πέρασε, δόξα σοι ο Θεός, 
ανήμερα την Τσικνοπέμπτη ανέβηκε απάνω πρωί πρωί 
ο φίλος του ο Θωμάς, ο Θεός να τον έχει γερό τον άνθρωπο, 

έφερε κι ένα πετεινάρι μαζί του… το 'σφαξε κείνη τη μέρα 

και του το 'φερε πεσκέσι, του τόκαμα λοιπόν ζουμί 
το μεσημέρι και το ρούφηξε κι από κείνη την ώρα 
ήρθε πάλι στα συγκαλά του…»  

*έπαθε ο Παναγής με την κρίση, βάλσαμο το ζουμί του πετεινού, μήπως…



-πλωτό θα γίνει το διασμέρισμα, τούτη την ώρα που γράφω, 

ξηρά σταγονίδια περιφέρονται στην ατμόσφαιρα… 

αργεί η δροσιά κι εγώ τόσο έχω ανάγκη από τούτο







Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

MAΡΤΙΑΙ ΕΙΔΟΙ


Ο αστόχαστος· άφηνε λάσκα
να του περνά στο δάχτυλο τον αρραβώνα της
η νύχτα.

Όλες οι φέτες του αγέρα είναι άσπρες
Κάτασπρα όλα· πως τ' αντέχεις;

Κι όταν τηνε σήκωσες ψηλά, τι άσπρη η τήβεννος
Κι όταν εσκέπασε μ' αυτήν τα μάτια
να μην τα ιδεί που καταπάνω του χύνονταν στιλέτα
ποτές, θροϊζοντας, δεν σ' αποσβόλωσε αφέντη αγέρα
πιό χρυσοκκόκινη ούγια.

Έκτωρ Κακναβάτος

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

...




Πως ξεγλυστρά

ο χρόνος;






Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΔΩΡΗΜΑΤΑ


1. Ο ευλύγιστος θάνατος όπως ακούγεται
στη ματωμένη μουσική της Ισπανίας
όπως ακούγεται στα θροϊσματα
του αέρινου ταυρομάχου στην αρένα.

2. Βδομάδα με βδομάδα τη ζωή κερδίζοντας
ανέφελος ανάμεσα στου κόσμου τη μαυρίλα
την παγωνιά τις άσπλαχνες βροχάδες την Αστάρτη
μα τη χρυσή του την καρδιά την πάει στράτα τόσα χρόνια
ποιος άλλος
ο πλήρης ποιητής
ο ταξιδιώτης…

3. Ο Ηράκλειτός δίπλα στο φούρνο
σαν άνθρωπος…

4. Η αίσθηση του απόλυτου την ώρα τούτη:
σαν το ανακλάδισμα που σε κουφαίνει.

5. Το κάρβουνο που κοκκινίζει τη φωτιά
την ιδέα του μαύρου δεν την αλλάζει.

6. Τι να σου κάνουν τα βατραχοπέδιλα της επιστήμης
όταν ανοίγεσαι στο πέλαγος της μεγάλης αγωνίας;

7.Ένα βουβάλι για τον ερυθρόδερμο 
χορεύει σαν την πεταλούδα στον αμέθυστο θάμνο.

8. Της άπλαστης ερημιάς τα ξυλόσπιτα
της άχραντης απεργίας τα βάθια.

9. Λαοσυνάχτης είν' ο ποιητής ή διαβάτης;
O Iησούς ο αλυσόδετος απ' τη βάφτιση.

Νίκος Καρούζος

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Nαι!



της οφείλουμε χώρο
όταν όλα γύρω κραυγάζουν...


Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Τ αστερια με ραγισμενους τους ώμους ...


Κι ομως κοιταχτε που 
κυκλωθηκαμε απο τα βλεφαρα
των παρθενων…
Πανω απ το πολο
η λευκη παλαμη της Αϊταγκα
νευει να παραδοθουμε.
Τ αστερια με ραγισμενους τους ώμους
δεν θα μας δειξουνε πια
αλλους δρομους…
Στις οροσειρές φανηκαν
οι καυτεροι θριαμβοι που αλαλαζουν
να παραδοθουμε να παραδοθουμε…
Αχ... που ειναι μια φλογα
να μας χαρισει
την ησυχια της τεφρας!

Ε. Κακναβατος

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Καλοκαίριασε, πολύ…




















Ανάμεικτες σκέψεις, κοιτάζω τα ρούχα που πρέπει ν' αλλάξω 
να κρύψω να βολέψω, δεν βολεύονται, ούτε εγώ…

Στέκομαι μπροστά στο κτίριο, ψηλό επιβλητικό, Ιστορία αιώνων
σταθερή κολόνα…Ναι, απ' αυτές που κρατούν τα κτίρια…
Μπερδεύω τις σκέψεις μου, δεν θέλουν να μπουν σε σειρά,
ποια σειρά; υπάρχει;
Έρχεται εκείνη η θηλιά και με πνίγει… δύο παιδιά στο δρόμο,
μη ζητάς τα δικαιώματα της μητέρας, υπάρχουν πολλές μητέρες,
μόνες, όπως και πολλά παιδιά, και ξέρεις που βρίσκονται…
Κάνω πολλές στροφές τελευταία, κύρια γυρίζω προς τα μέσα…
σαν σπαθί… Άγιος ο έρωτας… ΝΤΡΟΠΗ και ευλογία…
δεν είναι για συναλλαγή ψυχή μου…
Λέει, 4, 3, 2, 1… με τον νόμο των πιθανοτήτων, όχι τώρα…
σκέφτομαι… διαβάζω τον αγαπημένο μου ποιητή…

«Ἄξαφνα περπατοῦσα καὶ δὲν περπατοῦσα
κοίταζα τὰ πετούμενα πουλιά, κι εἴταν μαρμαρωμένα
κοίταζα τὸν αἰθέρα τ᾿ οὐρανοῦ, κι εἴτανε θαμπωμένος
κοίταζα τὰ κορμιὰ ποὺ πολεμοῦσαν, κι εἶχαν μείνει
κι᾿ ἀνάμεσό τους ἕνα πρόσωπο τὸ φῶς ν᾿ ἀνηφορίζει.                   
Τὰ μαλλιὰ μαῦρα χύνουνταν στὴν τραχηλιά, τὰ φρύδια
εἴχανε τὸ φτερούγισμα τῆς χελιδόνας, τὰ ρουθούνια
καμαρωτὰ πάνω ἀπ᾿ τὰ χείλια, καὶ τὸ σῶμα
ἔβγαινε ἀπὸ τὸ χεροπάλεμα ξεγυμνωμένο
μὲ τ᾿ ἄγουρα βυζιὰ τῆς ὁδηγήτρας,                                                         
χορὸς ἀκίνητος.
Κι ἐγὼ χαμήλωσα τὰ μάτια μου τριγύρω:
κορίτσια ζύμωναν, καὶ ζύμη δὲν ἀγγίζαν
γυναῖκες γνέθανε, τ᾿ ἀδράχτια δὲ γυρίζαν
ἀρνιὰ ποτίζουνταν, κι ἡ γλώσσα τους στεκόταν                              
πάνω ἀπὸ πράσινα νερὰ ποὺ ἔμοιαζαν κοιμισμένα
κι ὁ ζευγᾶς ἔμενε μ᾿ ἀνάερη τὴ βουκέντρα.
Καὶ ξανακοίταξα τὸ σῶμα ἐκεῖνο ν᾿ ἀνεβαίνει·
εἴχανε μαζευτεῖ πολλοί, μερμήγκια,
καὶ τὴ χτυποῦσαν μὲ κοντάρια καὶ δὲν τὴ λαβῶναν.                     
Τώρα ἡ κοιλιά της ἔλαμπε σὰν τὸ φεγγάρι
καὶ πίστευα πὼς ὁ οὐρανὸς ἦταν ἡ μήτρα
ποὺ τὴν ἐγέννησε καὶ τὴν ξανάπαιρνε, μάνα καὶ βρέφος.
Τὰ πόδια της μείναν ἀκόμη μαρμαρένια
καὶ χάθηκαν· μιὰ ἀνάληψη.
                            Ὁ κόσμος                                                                                    
ξαναγινόταν ὅπως ἦταν, ὁ δικός μας
μὲ τὸν καιρὸ καὶ μὲ τὸ χῶμα.
                        Ἀρώματα ἀπὸ σκίνο
πῆραν νὰ ξεκινήσουν στὶς παλιὲς πλαγιὲς τῆς μνήμης
κόρφοι μέσα στὰ φύλλα, χείλια ὑγρά·
κι᾿ ὅλα στεγνῶσαν μονομιᾶς στὴν πλατωσιὰ τοῦ κάμπου          
στῆς πέτρας τὴν ἀπόγνωση στὴ δύναμη τὴ φαγωμένη
στὸν ἄδειο τόπο μὲ τὸ λιγοστὸ χορτάρι καὶ τ᾿ ἀγκάθια
ὅπου γλιστροῦσε ξέγνοιαστο ἕνα φίδι,
ὅπου ξοδεύουνε πολὺ καιρὸ γιὰ νὰ πεθάνουν.»
Γ. Σεφέρης