Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Ένοχος


Χρόνια ολόκληρα προετοιμαζόμουν για εκείνη τη μεγάλη στιγμή, θα ήταν το θαύμα του αιώνα, εξάλλου, πρέπει να το παραδεχτείτε, είμαι μια μεγαλοφυία στο είδος μου_ αλλά, Θεέ μου, τι συνέβη, ποιός με πρόδωσε, που βρήκαν τόσα αποδεικτικά στοιχεία; Η διαδικασία ήταν σύντομη, ο εισαγγελέας συντριπτικός, «είσαι αυτός;» μου λέει, «αυτός» απάντησα.
Υπάρχει μεγαλύτερη κατηγορία;

Τ. Λειβαδίτης

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ν' άνθιζε ο βράχος το νερό


Ο πρόγονος μου ανεβαίνει από βαθιά
Κρύβοντας το μοναδικό του δόντι μήπως φοβηθώ
Μια μαύρη ρίζα αλλ' ανεβαίνοντας
Τρίζουν οι τσέπες του
Κάτι σκουλικιασμένες καραμέλες και 
Άκου μου λέει ακόμα, ο λόγος έστεκε
Ακόμα ο λόγος μη μιλάς θα τον σκοτώσεις _ ή
Ν' άνθιζε ο βράχος το νερό
Να πέταγε τα τσόφλια του ψηλά μια μουσική
Αλλά ήταν το νερό ρηχό και μαύρη πέτρα

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου _ Ποιήματα 1972-1990

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

On the road...






















Ανοίξαμε
εμπιστευτήκαμε
κλείσαμε…
Που και που
στις διαδρομές μας
συναντάμε
κάποιον άγνωστο 
κι ανταλλάσσουμε
Καλημέρες!

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

H ΓΚΑΜΗΛΑ ΘΥΜΑΤΑΙ



Τώρα ξέρω πως δεν ήταν να κερδηθεί εκείνος 
ο αγώνας. Και αν έγινε η ζωή αγγέλου ανάσα
 χτυπημένη απ' το κεντρί του σκορπιού, μην ξεχνάς· 
τριακόσια παιδιά ήταν και αγρύπνησαν 
τραγουδώντας στο γρασίδι του ήλιου, και κάποιοι 
μας είπαν προβοκάτορες. Δεν είδαν τα ελάφια, την
κραυγή τους δεν άκουσαν.

Και την επαύριο, βγήκαν στο προσκήνιο με 
θαυμάσια πρόσοψη τα κουμάσια.

Ηλίας Γκρης - Η έφεσος των αλόγων

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Είθε σε κάποιο άλλο φως…


Μετράω, ήδη, σαράντα χρόνια φιλίας
Tης καρδιάς!
Περνάν τα χρόνια, φεύγουν οι άνθρωποί μας,
πέρνουν μαζί τους και την αγάπη μας…







Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Η ΣΗΜΑΙΑ


Je la veux dans l'air comme un mouchoir.
Ch. Baudlaire _ La Chevelure

Μην αψηφάς την αγάπη:

δεν ειν' έμορφα τα κλαϋμένα μάτια.

'Ομως να μην αργήσης:

Θα μας ξανάρθης γλήγορα, πάλι, δεν είναι;

Εγώ, κάθε φορά που πάει ν' αποτολμήσω κάτι

έρχεται αυτό το σύννεφο ελπίδων

όλο άσπρες κι απαλά ρόδινες απατηλές νταντέλλες.

Συνετιστήστε:

κάθε μέρα δεν είναι δυνατό να στήνεται η καρμανιόλα.

Λίγο λίγο θ' ασπρίσουν τα μαλλιά σας:

άσπρη σημαία.

Η άσπρη σημαία είναι το σημάδι

πως παραδίδεστε και πως τα κάστρα πια για πάντα καταρρέουν.

Νίκος Εγγονόπουλος




Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Θυμάται το σώμα...


Μη, μην αναπαράγεις
την κίνηση
Θυμάται το σώμα
Δώσε του καινουργίες
προοπτικές
Νέα ερεθίσματα
να καταγράψει…
Μάλιστα!
Φεύγω! 
σε μέρη
όπου παράγουν 
ηρεμία...



Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014


μια γέφυρα
να μας πάει
όπου
ομορφιά!

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014


Είναι κάτι ξυνισμένα μούτρα 

που περιφέρουν πίκρα και χολή…




Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014


Μια αντανάκλαση το φως.
Το σκηνικό κρατά ακόμη τα φύλλα του.
Μικρές οι αλλαγές.

***
Από παράθυρο σε παράθυρο.
Αλλάζει ο κόσμος.

***

Οι υποσχέσεις;
Σαν κινούμενη άμμος…



Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

I shall fly, once






















Σε βλέπω να σκας πάνω στο λόφο
Τεράστιο μπαλόνι, παιχνιδάκι στα κοιλώματά του.
Σαλεύουν τα φυλλώματα
Τέτοιες ώρες προβάλλουν τα ξωτικά, έλεγε.
Ζάρωνα, ζάρωνα_νυχτερινός φόβος.
Και που πήγε εκείνο το «φεγγαράκι μου λαμπρό, 
φέγγε μου… φέγγε μου…

Πήρε η νύχτα φως.
Σημείο επιβίωσής της

Γύρε να κοιμηθείς!
Παίρνουν φως τα όνειρα
Εκδικούνται
Που πήγε η μικρούλα που χόρευε, 
πως έγινε ο φόβος μόνιμος κάτοικος;

I shall fly
I shall fly, once



Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014


τόσα σύννεφα…

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Γράφω σβήνω










Γράφω σβήνω
ως να καταφέρω
ένα ψιχουλάκι στίχο

Γράφω σβήνω
ως να καταφέρω
έναν 
να σε περιέχει

Γράφω σβήνω
που με περιέχει,_

gn




Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Ταξίδι


Φεύγεις-έρχεσαι

κι είναι σαν να μην έφυγες ποτέ…


Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

...


Τι εύπεπτη που είναι η ζωή;

Μια έτσι κάνει και σ' εξαφάνισε…



Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

μεταλλαγμένα...


«Μέλισσα μυριόλευκή μου εσύ και απόμακρη,

ζουζουνίζεις ακόμα

γύρω στην ψυχή μου, Ζουζουνίζεις.

Ξαναγεννιέσαι με των χρόνων τα γυρίσματα,

περίκομψη και σιγαλινή.





Αχ, σιγαλινή μου εσύ!» Π.Ν.






Που θα ζουζουνίζεις, 
εσύ, 
ομορφιά μου!





Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Ουρανέ μου!




















Δεν ξαναδιαβάζω ποιήματα

Ένα ένα με τσάκισαν.

Δεν ξαναδιαβάζω ποιήματα

Ένα το ποίημα, εσύ!




Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Νυχτερινό τραγούδι



Ανάσα του ακίνητου. Πρόσωπο ζώου
κοκαλωμένο μπρος στην ιερότητα του γaλάζιου.
Μεγάλη η σιωπή στην πέτρα·

μάσκα ενός νυχτερινού πουλιού. Τρεις ήχοι απαλοί
σβήνουν σ' έναν. Ηλί! Αμίλητη γέρνει η όψη σου
πάνω στα γαλάζια νερά.

Ω ήσυχοι εσείς καθρέφτες της αλήθειας.
Στους φιλντισένους κροτάφους του έρημου άντρα 
προβάλλει έκπτωτων αγγέλων η ανταύγεια.

Γκεοργκ Τραλκ - Το όνειρο του κακού




Σάββατο, 3 Μαΐου 2014






θ' αφήσουμε στους άλλους τους «λυγμούς»


Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014


Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο

Από τη σμαραγδένια λάμψη των ματιών της.


Τ. Βαρβιτσιώτης - Νήματα της Παρθένου


Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

AΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!!


Με μιά δοξαριΑ φτάνεις 

στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΨΥΧΉ ΜΟΥ!


Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Όνειρα ζαχαρωτά!




















Νονά δεν γνώρισα.
Με βάφτισε, κοριτσάκι κι εκείνη,
και έφυγε για την Αυστραλία.
Μετανάστης!

Ζήλευα την αδελφή μου,
κάθε γιορτή, μα κύρια Πάσχα.
Θυμάμαι μια όμορφη τεράστια κουλούρα
τυλιγμένη σε μια πετσέτα
έφτανε στο σπίτι μας.
Μάλλον γλυκαμένη.
Και κάποιο δώρο, που εκείνη θα θυμάται.
και καραμέλες.
Ναι! ήταν δώρο πολύτιμο οι καραμέλες…

Γυρίζουμε ανάποδα, απ' την αφθονία
(κι αυτό, σχετικό πάντα) στο, σχεδόν, τίποτα.

Ελπίζω ψυχούλα μου να καταλαβαίνεις.

Η νονά πάντα θα σ' αγαπάει κι αυτό θα είναι 

πιο σημαντικό απ' οποιδήποτε δώρο.


Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Διονύσιος Σολωμός



 1. Λευτεριά για λίγο πάψε
    να χτυπάς με το σπαθί
    Τώρα σίμωσε και κλάψε
    εις του Μπάιρον το κορμί·


23. Πούχε λάβει στες αγκάλες
    Από μας, κι είχε θεούς
    Αστραπές, ανεμοζάλες,
    Και βροντές και ποταμούς.

24. Μόνο τ' αδικοσφαγμένα
    Τα παιδιά σου, στριμωχτά,
    Με τα χέρια τσακισμένα
    Σε εσπρώξανε ομπροστά,

25. Και Συ εχύθηκες, πετώντας
     Μια ματιά στον Ουρανό,
     Που τα δίκια σου θρηνώντας
     Απεκρίθηκε: Είμαι δω.

58. Εδώ βλέπει αντρειωμένα
     να φρονούν παρά ποτέ.
     Και όλος έρωτα γιά σένα
     προσηλώνεται εις εσέ.

59. Το πουλί, που βασιλεύει
     πάνου εις τ᾿ άλλα τα πουλιά,
     γληγορώτατα αναδεύει
     τα αιθερόλαμνα φτερά,

60. τρέχει, χάνεται, και πίνει
     τόλμην πίνει ο οφθαλμός
     από τ᾿ άστρον, οπού χύνει
     κύματα άφθαρτα φωτός.

70. Ερινύαν από τα χθόνια
     που η Ελλάδα απαρατά.
     Η θεομίσητη Διχόνοια
     που τον άνθρωπο χαλνά.

86. Επερνούσαν οι αιώνες
     ἢ σε ξένη υποταγή,
     ἢ με ψεύτικες κορώνες,
     ἢ με σίδερα και οργή.

91. Τώρα αθάμπωτη έχει δόξα,
     και με φέρσιμο τερπνόν
     βλέπει αδύνατα τα τόξα
     των αντίζηλων εθνών.

92. Και λαούς αλυσοδένει,
     και εις τα πόδια τους πατεί,
     και το πέλαγο σωπαίνει
     αν του σύρει μία φωνή.

Εις τον θάνατον του Λόρδ Μπάιρον







Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

κάτι όμορφο!!!!





















Να σου δείξω κάτι όμορφο, όσο ακόμα θα στέκεται όρθιο.

Τα άλλα δεν τ' αντέχω, ούτε κι εσύ θ' άντεχες, να βλέπεις ΆΝΘΡΩΠΟ
να βουτά σε κάδο απορριμμάτων για μια μπουκιά επιβίωσης.

Βγήκα μια βόλτα, στη τρεχάλα κι αυτή, έχει τόσο βαρύνει η ατμόσφαιρα.

απόβλητα
σκόνες… 

τόσο που δυσκολεύομαι να πάρω ανάσα… σαν εφιάλτης ο ύπνος…

Εσύ μη μου ανησυχείς, πάντα θα σου χαμογελάω.



* σαν θυμωμένο παιδί, δυσκολεύομαι να γράψω, 
μη με πούνε και λαϊκίστρια


















*ένα κοριτσάκι, σαν λουλούδι, συντηρήτρια έργων τέχνης

πουλούσε τις δημιουργίες της, έναντι ενός και δύο ευρώ,

για να επιβιώσει, θα το φορώ στο δάχτυλό μου 

μέχρι να διαλυθεί…




Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ


Άντρες δασύτριχοι, ορεσίβιοι, σκυθρωποί,

με την οργή του ανεξήγητου στα μάτια,

ανάβουν τις νύχτες φωτιές. Δε μιλάνε. Μήτε

να θυμηθούνε μήτε να ξεχάσουν. Τα μήλα

κυλάνε κάτω στο ποτάμι. Κουκουβάγιες

κάτι δικό τους φωνάζουν. Αλεπούδες και λύκοι

σηκώνουν το νωπό τους ρύγχος κι οσμίζονται

τη μακρινή κηδεμονία, ενώ απ' τη χαράδρα

ανεβαίνει το βέλασμα χαμένου προβάτου*.

Εμείς το νιώσαμε έγκαιρα και στρέψαμε

αλλού το βήμα μας, το βλέμμα και τις λέξεις.


Γιάννης Ρίτσος - Υπερώον





















*γεμάτος από βελάσματα ήταν και είναι ο τόπος...




Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

ΑΝΑΣΚΑΦΗ




Η λέξη Κέα κατακραύγαζε το πέλαγο.

Ο τάφος θολωτός. Η λέξη Κέα.

Αλλειμένος λάδι επικούρειος

νυν λιθάνθακας

φώταε ακόμα ίσια που να βλέπει

που να μη μιλεί

να λιώσει.

Το δαχτυλίδι άφαντο.

Δυό ελληνιστικά εικοσιτεράωρα

τα τελευταία του Αμύντα

λίγα κτερίσματα όχι σπάνια

και κάτι κρύσταλοι ουρικού οξέος

μια φιάλη, υπογραφή Δομέτιος·





















δε λέγεται η λύπη των αξίνων…



Ω ποίηση κεραμουργία με φωνήεντα

έφευγες σφαίρα στον αυτοκινητόδρομο

πιό πολύ αιώρα ή Σέριφος

αντίπερα τα χάη κι εγώ το σείστρο.


Έκτωρ Κακναβάτος - Ποιήματα 1943-1987 / ΑΓΡΑ









Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

...





















Μέρα!

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

ψυχή μου...


σαν λουλούδι, ψυχή μου,

έτσι πάντα να είσαι,

ακόμα κι αν ρόζους

γεμίζεις… 





Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Νεκρή φύση

















Μνήμες που ερήμην μου καλλιέργησα

στις αργιλώδεις εκτάσεις της γλώσσας και ύστερα

με φέρσιμο κισσού σκαρφάλωναν στις φλέβες 

έτσι φτάνοντας στο σανατόριο του μυαλού_

εκεί που η μουσική μερόνυχτα ιστορεί

και άλλους ρυθμούς επιβάλλει. Ακούς;


Η εξοικείωση του γυμνού καταργεί

την ασφάλεια του ρούχου. Γι' αυτό

και ρακένδυτος είναι ο καιρός _ όχι το σώμα.

Όσο για τις θωπείες του έρωτα, αν μη τι άλλο

εκθέτουν τις αφελείς περί ντροπής προκαταλήψεις.

Ξέρουν αυτοί _ η κατάργηση του σώματος

αχρηστεύει αυτομάτως τα όσα ισχύουν περί ηθικής,

ενώ η μέχρις εξευτελισμού ταπείνωσή του

τα ενισχύει και η σήψη του τα συντηρεί.

Το δάκρυ εξάλλου δρα σαν μεγεθυντικός φακός

στραμμένος σταθερά προς την αιτία που το προκάλεσε.


Κώστας Γ. Παπαγεωργίου - Παιδικό κουρείο

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Ο κήπος


Το δέντρο της γνώσης
βρίσκεται ακόμα στον Παράδεισο
και το ξέρεις.
Το φυλάνε κάτι αφιονισμένα φρικιά
τα Χερουβείμ
ανεμίζοντας πύρινη ρομφαία.
Ένα σούρουπο πάμε μυστικά
ανοίγουμε την αρχαία πόρτα
που είναι σκουριασμένη
και στριγκλίζει.
Μέσα στον κήπο επικρατεί
αυστηρή προπατορική σιγή.
Το φίδι μόνο 
τυλιγμένο γύρω απ' τον κορμό
σφυρίζει ερεθιστικά
και σε μαγνητίζει.
Μέσα στο σύθαμπο
βαδίζουμε γυμνοί.
Το ξέρουμε
πως πίσω απ' τις φυλλωσιές
οι κάμερες κρυμμένες
μας παρακολουθούν αδιάκοπα.
Όπως όλοι οι αρματωλοί
σμίγουμε ένοχα τα χέρια.
Ο φόβος είνει εκεί
η εξουσία είναι εκεί
κι όμως εγώ σε ερωτεύτηκα.


Κωστής Γκιμοσούλης - Επικίνδυνα παιδιά





Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

λατρεμένο...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014


Για τίποτα δεν μπορεί κανείς σήμερα να χαίρετε.
Κάθε μέρα και το κουβάρι ξετυλίγεται τόσο μα τόσο
άσχημα, αποφορά.

*

Ακόμα και στις Κυριακάτικες βόλτες,  
ενώ βλέπεις τον κόσμο να περπατά στα πάρκα, 
δεν ακούς τίποτ' άλλο από δυσφορία…

*

ένα γέλιο, λίγη χαρά… τα καταφέρνει 
η μουσική, ε, τι λές;