Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

I shall fly, once






















Σε βλέπω να σκας πάνω στο λόφο
Τεράστιο μπαλόνι, παιχνιδάκι στα κοιλώματά του.
Σαλεύουν τα φυλλώματα
Τέτοιες ώρες προβάλλουν τα ξωτικά, έλεγε.
Ζάρωνα, ζάρωνα_νυχτερινός φόβος.
Και που πήγε εκείνο το «φεγγαράκι μου λαμπρό, 
φέγγε μου… φέγγε μου…

Πήρε η νύχτα φως.
Σημείο επιβίωσής της

Γύρε να κοιμηθείς!
Παίρνουν φως τα όνειρα
Εκδικούνται
Που πήγε η μικρούλα που χόρευε, 
πως έγινε ο φόβος μόνιμος κάτοικος;

I shall fly
I shall fly, once



4 σχόλια:

Orelia είπε...

σε φιλώ
αυτό
χαίρομαι που υπάρχεις και έτσι...

genna είπε...

Orelia
Παράθυρα είναι, άλλοτε ερμητικά κλειστά κι άλλοτε ορθάνοιχτα… :)

φιλιά

quartier libre είπε...

@
εδώ, παιδί μου, είναι η μικρούλα,
που χόρευε !
πού θε νάτανε δηλαδή ;

και το "φεγγαράκι μου λαμπρό" εδώ είναι.
κι οι φόβοι, κι οι χαρές, όλα μέσα!
ανθρώπινα.
είναι η ζωή...

μεγάλη αγκαλιά :)

genna είπε...

libre

αγκαλιά κι από μένα, μεγάλη... :)