Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

μνήμη...



To αίμα σου πάγωνε κάποτε σαν το φεγγάρι,

μέσα στην ανεξάντλητη νύχτα το αίμα σου

άπλωνε τις άσπρες του φτερούγες πάνω

στους μαύρους βράχους τα σχήματα των δέντρων και τα σπίτια

με λίγο φως από τα παιδικά μας χρόνια.


Γ. Σεφέρης





4 σχόλια:

quartier libre είπε...

@
καλημέρα :)

melian είπε...

αυτό το φως από τα παιδικά μας χρόνια... ίσως το πιο "φωτεινό"... σίγουρα το πιο αθώο, το πιο αγνό

Καλή εβδομάδα κορίτσι

και καλή σου μέρα, σήμερα του Αγ. Νικολάου

genna είπε...

libre

Καλημέρα :)

genna είπε...

melian

το πιο φωτεινό...

του Αγίου Νικολάου, μνήμη Αγγέλων...

καλημέρα σου και καλή Βδομάδα... :)