Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Ο ουρανός είναι απύθμενος...




ΟΙ  ΑΘΑΝΑΤΟΙ  

 

Πίσω  και  γύρω  από  τους  αθανάτους  των  ερήμων  και  των  περιβολιών,  τα  θνητά   φυτά  και  οι  άνθρωποι  ζουν  και  υπάρχουν. Ο  ουρανός  είναι  απύθμενος  και  η θάλασσα  πανδέγμων. Οι άνθρωποι  και  τα  φυτά  ζουν  την  ζωήν  των.  Εκ  πρώτης  όψεως,  τα  πάντα  φαίνονται  αλλοπρόσαλλα, όμως  μια  πιο προσεκτική  θεώρησις  του  συνόλου  καταδεικνύει  στα  έκθαμβα  μάτια των  παρατηρητών  ότι  παντού  υπάρχει  μία   καταπληκτική  συνέπεια, μία  δομή, μία  αρχιτεκτονική – όχι όμως  της  επιστήμης, ή  του  ορθολογισμού, όπως  εις  τας  λιθοδομάς, ή  τα  άλλα  κτίσματα, μα  που   αποτελεί  την  κατά  ποικίλα  διαστήματα  προσωρινήν  όψιν  μιας  αείποτε  εκτυλισσομένης  εντελεχείας, μιας  αείποτε  πολλαπλασιαζομένης  διαρθρώσεως  και   επικοινωνίας, ενός  αείποτε  τελουμένου  μυστηρίου, που  άλλοι  το  ονομάζουν  Κόσμον, άλλοι  Χάος ,  ή Αρμονίαν  και  άλλοι  Θεού  σοφίαν.

 

Μέσα  εις  αυτήν την  απέραντον  μεγαλοσύνην  και  τα  μικρά  και  τα  παραμικρά  έχουν  την  πλήρη  σημασίαν των  και την  ανυπολόγιστον  βαρύτητά  των. Και  εντός  της  αδιαλείπτου  παρουσίας  του  αναμφισβητήτου  αυτού  συνόλου  των  μικρών  και  τεραστίων, των  ορατών  και  αοράτων, των  λογικών  και  των  αλόγων, οπίσω  και  γύρω  από  τους  αθανάτους, που  φύονται  εις  τους  κρημνούς  και  ζουν  τόσον  εις  τας  ερήμους  όσον  και  εις  τας  πόλεις, τα θνητά   φυτά, τα  ζώα  και  ημείς  οι  άνθρωποι,  όλοι  μαζί, εντός  και  πέραν  του  ατομικού, παρά  τον  θάνατον,  εις  αιώνα τον  άπαντα  υπάρχοντες  ακμάζομεν.


Ανδρέας Εμπειρίκος, Οκτάνα

10 σχόλια:

melian είπε...

Από τις υπεροχες επιλογες σου αυτό το κείμενο!
Και ακόμη πιο πολύ....σαν να είχα ανάγκη να το διαβάσω σήμερα.
Ευτυχώς που ο ουρανός είναι απύθμενος και οι σκέψεις μας δεν περιορίζονται από όρια. Όταν το ανακλύπτει αυτό κανείς είναι σα να ξαναγεννιέται

Καλή σου μερα κορίτσι :)

genna είπε...

απύθμενος κοριτσάκι...
έτσι ν' αφήνεις τις σκέψεις χωρίς όρια,
είναι υπέροχο το κείμενο του Εμπειρίκου
κι εγώ το είχα τόση ανάγκη,
σαν να έφυγα απ' τα στενά...

σε φιλώ!

καλό σου βράδυ :)

Orelia είπε...

"Μέσα εις αυτήν την απέραντον μεγαλοσύνην και τα μικρά και τα παραμικρά έχουν την πλήρη σημασίαν των και την ανυπολόγιστον βαρύτητά των."

τόσες καλημέρες όσες δεν έχω γράψει μερικές ημέρες τώρα...

να είσαι καλά genna :))

Μηθυμναίος είπε...

… οπίσω και γύρω από τους αθανάτους, που φύονται εις τους κρημνούς και ζουν τόσον εις τας ερήμους όσον και εις τας πόλεις, τα θνητά φυτά, τα ζώα και ημείς οι άνθρωποι, όλοι μαζί, εντός και πέραν του ατομικού, παρά τον θάνατον, εις αιώνα τον άπαντα υπάρχοντες ακμάζομεν.

Αφού «ακμάζομεν» γιατί εσύ να αφήσεις τα «στενά», Τζεννάκι;

Καλημέρα σου!

genna είπε...

Tσιγγάνα μου

Καλημέρα, καλημέρα!!!!!!!

φιλιά!

:)

genna είπε...

Στράτο

καλημέρα!

κοίτα...

http://www.youtube.com/watch?v=2Dvpz-nMJ5w&feature=related

σωσίβιο απ' τα στενά... :)

Aggelos Spyrou είπε...

Υπέροχο απόσπασμα.

Διαχρονικότατο.

Κι ας μην θέλουμε να το κατανοήσουμε.

genna είπε...

Aggelos Spyrou

χαίρομαι που ήρθες... :)

Διαχρονικότατη η φύση...

quartier libre είπε...

@
ο ουρανός ; !
δεν υπάρχει έλεος, τριανταφυλλιά μου...

καληνύχτα.

genna είπε...

libre

καλημέρα κοριτσάκι!!!!!!!

πόσα χαμόγελα να σου χαρίσω?

φιλάκι!