Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ



    Ανοίγω, σφαλνώ το παράθυρο. Το περιστέρι πάντα εκεί. Κοντά το πέτρινο φουγάρο απ' όπου ξεχύνονται οι πιο διαφορετικές μυρουδιές: χορτόσουπας, καμένου ψωμιού, πετσιού.
    Όταν κλείνει το παράθυρο και πέφτουν οι κουρτίνες φράζοντάς με από τον έξω κόσμο, ρωτιέμαι, "τι χρώμα έχει άραγες το περιστέρι;"
    Αδύνατον ποτέ ν' αποκριθώ.
    Άλλοτε λέω πως είναι άσπρο. Άλλοτε μπορώ να στοιχηματίσω πως είναι σταχτί, στο χρώμα κάπως της ψυχής μου και της πόρτας του σπιτιού μου• άλλοτε καφετί μ' άσπρες βούλες στην πλάτη και γενάκι στο λαιμό.
    Ορμάω βιαστικά στο παράθυρο να βεβαιωθώ, παραμερίζω τις κουρτίνες, μα έχει κιόλας απλωθεί το σκοτάδι. Το ερημικό περιστέρι δε φαίνεται πουθενά• μόλις διακρίνω το σκοτεινό φουγάρο να ξεβγάζει καμιά κόκκινη σπίθα, που αφού γράψει μερικές ακατανόητες φράσεις στο μαύρο ουρανό, σβήνει και χάνεται στην παγωνιά.

Ε.Χ. Γονατά/Η Κρύπτη




Δεν υπάρχουν σχόλια: