Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική...



[...] 

Γιατί τότε κανείς δε θ' αστειεύεται πια το αίμα των ρυακιών θα ξεχειλίσει τα ζώα θα κόψουν τα χαλινάρια τους στα παχνιά το χόρτο θα πρασινίσει στους στάβλους στα κεραμίδια θα πεταχτούν ολόχλωρες παπαρούνες και μάηδες και σ' όλα τα σταυροδρόμια θ' ανάψουν κόκκινες φωτιές τα μεσάνυχτα. Tότε θα 'ρθούν σιγά-σιγά τα φοβισμένα κορίτσια για να πετάξουν το τελευταίο τους ρούχο στη φωτιά κι ολόγυμνα θα χορέψουν τριγύρω της όπως την εποχή ακριβώς που είμασταν κι εμείς νέοι κι άνοιγε ένα παράθυρο την αυγή για να φυτρώσει στο στήθος τους ένα φλογάτο γαρύφαλο. Παιδιά ίσως η μνήμη των προγόνων να είναι βαθύτερη παρηγοριά και πιο πολύτιμη συντροφιά από μια χούφτα ροδόσταμο και το μεθύσι της ομορφιάς τίποτε διαφορετικό από την κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Eυρώτα. Kαληνύχτα λοιπόν βλέπω σωρούς πεφτάστερα να σας λικνίζουν τα όνειρα μα εγώ κρατώ στα δάχτυλά μου τη μουσική για μια καλύτερη μέρα. 
Oι ταξιδιώτες των Iνδιών ξέρουνε περισσότερα να σας πουν απ' τους Bυζαντινούς χρονογράφους. 

Απόσπασμα από την ποιητική σύνθεση "Αμοργός", 
του Νίκου Γκάτσου- Εκδόσεις Πατάκη





3 σχόλια:

genna είπε...

100 χρόνια σήμερα απ' τη γέννησή του...

melian είπε...

τι ωραίο απόσπασμα που διάλεξες να μας τον θυμίσεις !

κάποτε, κορίτσι, ο κόσμος δεν είχε τις σημερινές πολυτέλειες (που ακόμη και με την κρίση έχουμε), όμως έκανε τέχνη, είχε όραμα, έβλεπε ελπίδα ακόμη και μέσα στις στάχτες

η εποχή μας είναι πράγματι πολύ φτωχή, μα όχι υλικά

genna είπε...

ταπεινοί ήταν οι δημιουργοί, κοριτσάκι, σήμερα χορτάσαμε φλυαρία...

Καλημέρα σου!

:) :)