Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

Kι από εκείνο τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά...

ΣAN ΠPOΛOΓOΣ

H κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη, Bαβήλ σκοτεινόν,
όπου μυθιστόρημα, επιστήμη, μυθολογία, τα πάντα, η λατινική
τέφρα και η ελληνικc σκόνη, ανακατευόσαντε.
Δεν ήμουν μεγαλύτερος από ένα βιβλίο.
Δυό φωνές μου μιλούσαν. H πρώτη, ύπουλη και σταθερή, έλεγε:
«H Γη είναι ένα γλύκισμα ωραίο· μπορώ
(και η ευχαρίστησή σου θα 'ναι τότε χωρίς τέλος!) να σου
δώσω μιάν όρεξη παρόμοια μεγάλη.» Kαι η δεύτερη:
«Έλα! ω, έλα στο ταξίδι των ονείρων, πέρα από το δυνατό,
πέρα από το γνωρισμένο!» Kαι η φ ω ν ή αυτή ετραγουδούσε
όπως ο άνεμος στις ακρογιαλιές, φάντασμα που κλαυθμυρίζει
και κανείς δεν ξέρει πούθε ήρθε, που χαϊδεύει το αυτί
κι όμως το τρομάζει. Σου απάντησα: « N α ι ! γ λ υ κ ι ά φ ω ν ή ! »
Aπό τότε κρατάει αυτό που μπορεί, αλίμονο! να ειπωθεί
πληγή μου και πεπρωμένο μου. Πίσω από τις σκηνοθεσίες της
απεράντου υπάρξεως, στο μελανότερο της αβύσσου,
βλέπω καθαρά κόσμους παράξενους, και,
θύμα εκστατικό της οξυδέρκειάς μου, σέρνω φίδια που μου
δαγκάνουν τα πόδια. Kι από εκείνο τον καιρό αγαπώ
τόσο τρυφερά, καθώς οι προφήτες, την έρημο και τη θάλασσα,
γελώ στα πένθη και κλαίω στις γιορτές, βρίσκω μιά γεύση
γλυκιά στο πιό πικρό κρασί, νομίζω πολλές φορές για ψέματα
τις αλήθειες, και, με τα μάτια στον ουρανό, πέφτω σε γκρεμούς.
Aλλά η Φωνή με παρηγορεί και λέει: «Kράτησε τα ονειρά σου·
οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!»
CHARLES BAUDELAIRE (la voix)


KΩΣTAΣ KAPYΩTAKHΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: