Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Μικρά, μικρά...



Πολύ συχνά έρχομαι εδώ.
Μ' αρέσει τούτη η ησυχία, χωρίς την υποχρέωση ανταλλαγής, αν με νοιώθεις.
Χθες γελούσα μόνη μου, πόσο απόλαυσα τα μικρά διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου
από «Το κουμπί και το φόρεμα».

Αυτό «Το καρφί με καρφί», απόλαυση.
Σκέτος σουρεαλισμός, σκηνή μοναδική.
Μπορεί να βρω τη διάθεση να το αντιγράψω. Θα μου πεις για ποιόν. Μα για τη δική μου ευχαρίστηση. Έτσι δεν είναι λουκουμάκι μου;
Για μας δεν γράφουμε, για τη δική μας ανάγκη...
Η μέρα είναι όμορφη. Ένας ήλιος λούζει το δωμάτιο και έρχομαι στον νεοαποκαλυφθέντα σ' εμένα Ε.Χ. Γονατά, που γράφει υπέροχα...

"Ο ήλιος γιόμισε πορτοκάλια το δωμάτιο.
Απ' τα χαλιά ξεκκόλησαν πουλιά˙ καθώς πετούν ολόγυρα, τα έπιπλα καθρεφτίζουν τις ωραίες τους φτερούγες που διώχνουν μακριά το θάνατο".


Έξω, έξω λοιπόν...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

...


Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ
Ανάμεικτα τα συναισθήματά μου
Η ανατολή, ίδια με τη δική σου
Η δύση που μας την έκρυψαν
Ο τόπος μας!
Ακούς αδελφέ μου;
Κανένας λόγος δεν θα μας το στερήσει...

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Προσοχή

Να βάζεις στοπ στο μυαλό
Στις σκέψεις
Σε όλα!

Θα περάσουν οι ταχείες
Θα μας παρασύρουν