Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Φούσκωσε...


Πάντα έτρεχαν σαν ποτάμια οι πόνοι στο σώμα μου,
σαν αυτούς τους στίχους του Kαρυωτάκη «Aισθάνομαι τη πραγματικότητα με σωματικό πόνο...», προσπαθούσα να τους αναγνωρίσω και κυρίως να τους αγαπήσω...
Σου είπα καλό μου τι σημαίνει ο πόνος στο υπογάστριο... εξώθηση μου θυμίζει, να εξωθήσω τι? να μ’ εξωθήσω από τι?

Ποταμός μέσα μου οι λέξεις, σου είπα πόσο λατρεύω αυτό τον ουρανό, τα σύννεφα σε χρώμα μολυβί, η μουσική υπόκρουση πάλι του Edvard Grieg, τελειώνει ένα κομμάτι (In the hall of the Mountain King) και μέχρι το επόμενο (Ingrid’s Lament) μια αστραπιαία σύσπαση διαπερνά όλο μου το σώμα...
Mα είναι δυνατόν το νερό να ανοίγει πληγές, μέχρι τώρα νόμιζα οτι μόνο γλείφει πληγές, μόνο χαιδεύει... μα είναι δυνατόν το νερό να σε πνίγει... αναπνοή χρειάζεται να βγεις επάνω μέχρι την επόμενη μελωδία...

Γιατί αργεί να ‘ρθει, το χθες έγινε σήμερα και οι ώρες περνούν, τόση αναμονή... μου κλέψαν τη χαρά...

Kαι πάλι σκέφτομαι πόσα παρασύρει στο διάβα του...
στη παλίρροια θα εκβάλλει... εκεί στο καλπασμό των κυμάτων... πάλι φουσκώνει το στέρνο μου, ανοίγει η κλείδα μου, μια εισπνοή ακόμα μέχρι την επόμενη κατάδυση (Soveig’s Song), έλα ψυχή μου μέχρι την επόμενη νότα, μύρωσα τα ύδατα, και τ’ αρκουδάκια και τα καραβάκια εντός και ο σαλίγκαρος με την αγκυρούλα ανά χείρας, έλα ψυχή μου να κάνουμε βουτιά στο κλειστό μας πέλαγος...


H επόμενη μελωδία με τη φωνή του μεγάλου ποιητή δια στόματος Eλευθερίας Aρβανιτάκη...
Mουσική Δ. Παπαδημητρίου...

«Φεύγουν αι ώραι ως στιγμαί, ως ίπποι εσπευσμένοι
εν πεδιάδι ομαλή, και η λαμπρά των χαίτη
επί της πανηγύρεως φαιδρώς εξαπλωμένη
το ευτυχές Σαμ ελ Nεσίμ χρυσώνει».


Mε πονάει η αγγάλη σου ψυχή μου, χαμηλά στο υπογάστριο με σφίγγουν οι πόνοι μιας γέννας που αργεί να μ' έβρει...

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

πόσο όμορφα ξεδιπλώνετε τι ψυχή σας, σαν τη ροή των υδάτων...

genna είπε...

Aνώνυμους, καλημέρα σου
μήπως ξέρεις από Mac, χαζή εντελώς το κοιτώ, ένας τεράστιος όγκος το παλιό
ένα στολίδι τόσο δα το καινούργιο...
πως ν' αγγαλιάσεις ένα πουπουλάκι...
συνηθισμένη στον τεράστιο όγκο σου παλιά μου αγάπη, ακόμα στα πλήκτρα σου χορεύω...

BOHΘEIA, ΠNIΓOMAI ΣE MIA ΣIΩΠHΛH OΘONH...
OΣA ΓΛYKOΛOΓA KAI NA THΣ ΠΩ AYTH ΣIΩΠHΛH, MH ΓEΛATE ME TO ΔPAMA MOY,
ΠANTΩΣ TO MΩPO MOY EΊNAI OMOPΦO, EΓΩ AIMOPAΓOYΣA...

piece de resistance είπε...

nai to nero ftiaxnei pliges opos kai oi skies.. me geia to Mac..einai omorfa alla os palios Macuser kai nyn PC efoxmai kali dynami..

the navigator είπε...

τι ωραία μουσικούλα μας έβαλες...

αφέθηκα εντελώς...

α, από Mac εγώ...ότι θες....

just me είπε...

Είχα πάρει άδεια (κι είχα δώσει άδεια στον εαυτό μου _δεν ασχολήθηκα πολύ με την καθημερινότητά μου, έτσι για αλλαγή, το ίδιο και με το μπλογκινγκ) κι έτσι έχασα κάμποσα, που τα διαβάσω τώρα μαζεμένα και η συγκίνηση είναι overdose.
(Είδα ότι έχεις ανεβάσει καινούργιο, αλλά εγώ εδώ σταμάτησα ν' αφήσω την καλημέρα μου...)

genna είπε...

@ piece de resistanc
πληγές, πηγές, σκιές, όλα σκιερά κι αγαπημένα...

καλή σου μέρα!



@ the navigator
χάρηκα που αφέθηκες στις νότες...
μόλις τα βρω σκούρα θα σου έρθω...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!



@ Κακέ μου μπελά...
πόσες φορές ήρθα,
έβλεπα πόσο χαλαρά ήσουν...
άφηνα μια γλυκιά καλημέρα
στον αέρα κι έφευγα...

να είσαι καλά κοριτσάκι!

heart n soul είπε...

ώστε έτσι ο Κ.Κ...κι εγώ που γνώριζα μόνο το "I focus on the pain, the only thing that's real"..
Λέτε o NIN man να διάβασε Καρυωτάκη? Πάντως όλοι από το κοινό μας ενεχυροδανειστήριο αντλούμε, που είπε κι ένας άλλος διάσημος. Κι εγώ έναν μολυβί ουρανό ατενίζω...Καλές βροχές, καλά γεννητούρια:)

genna είπε...

heart nsoul

καλώς ήρθες, σήμερα ήλιος κόκκινος ζεστός...
τα γεννητούρια έγιναν, το μωρό υπέροχο, μ' έναν ορίζοντα απέραντο!