Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Η ΣΠΙΘΑ


Ειμαι ένα ρεύμα θερμό, ρόδινο,
Όπου κυλάνε τα πεσμένα φύλλα.
Και είμαι εκείνη που τραβάει τα δίχτυα
Και φέρνει πάνω τα θνητά.
Τ' άλλα πηδούν και πάλι στο ποτάμι
Προς την απέραντη χαρά.
Είμαι τα ανέσπερα καντήλια
Που κρέμασε ο αέρας σ' άδεια κάμαρα.
Και είμαι ο σκύλος που κλεισμένος μέσα
Κουνάει την ουρά σ' ένα φάντασμα.

Με χίλια δυο μπουκέτα αστραποβόλα
Τραντάζει ο ήλιος τα μισόκλειστα παράθυρα.
Και είμαι εκείνη που κλαίει χαρούμενη,
Πως ξέσπασε μια τόσο όμορφη μέρα;
Είμαι ο τυφλός με τη λάσπη στα βλέφαρα
Που νοιώθει τα θαυματουργά τα δάχτυλα.
Πως τη ζωή μου τόσο φως κάνει στάχτη;


Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου/Παράκτιος οικισμός/Μελάνι







Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΜΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΟΣΟ ΛΕΥΚΗ

























Παραμέρισε για πάντα
Τ' αλαφιασμένα σύννεφα
Όλη τη φρίκη
Τους μαύρους καθρέφτες της βροχής
Τους θρήνους
Τους ήχους μιας πένθιμης μουσικής
Και κολύμπα
Σε μια διαφάνεια τόσο λευκή
Που δε φοβάται πιά
Μήπως πνιγεί


Τάκης Βαρβιτσιώτης/Όχι πιά δάκρυα/Κέδρος