Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

η γραμμή του ορίζοντα...


Ένα πουπουλένιο στήριγμα τα σύννεφα
κρατούν στην αγγάλη τους το φτερούδι
που μ’ επιστρέφει στ’ αγαπημένα μου...
Λατρεύω ν’ αντικρίζω τη γραμμή του ορίζοντα,
αυτή στα ύψη του απόκοσμου, μια ρόδινη γραμμή,
γύρω της όλες οι αποχρώσεις του γκρι
μέχρι που αρχίζει το φως του δειλινού
να παίρνει τις νυχτερινές του...
φωτάκια όμορφα κάτω...

τ’ αυτάκια μου πλημμυρίζουν με μουσική...
είναι γλυκό και να επιστρέφεις...





Τα σχέδια είναι του Samuel Palmer από ένα υπέροχο
άλμπουμ που αγόρασα, λατρεύω τα σχέδια ζωγράφων...

Mουσική, Adagio g-moll του Tomaso Albinoni



4 σχόλια:

roadartist είπε...

Ειναι γλυκο να επιστρεφεις..θα συμφωνήσω..εξαρταται κ που επιστρεφεις βεβαια :) Και εγω λατρεύω ν’ αντικρίζω τη γραμμή του ορίζοντα.. καλό βράδυ :)

Ανώνυμος είπε...

Από τήν κορυφή ατενίζω μακριά την ένωση ουρανού και γής σε μιά γραμμή, απρόσδιορίστου χρώματως και απόστασης.
Και σάν ηχώ από μακρινά φαράγκια ακούγετε να τραγουδά ένας τροβαδούρος.......

http://www.youtube.com/watch?v=3oLTpqll9ZU&feature=related

καλημέρα, καλή εβδομάδα

genna είπε...

@ roadartist

...είναι γλυκό!

καλημέρα σου!

genna είπε...

Alexis B

N' ατενίζουμε και πουλια να χορεύουν στο διάβα μας... όμορφο και το σημερινό σου, πάντα γλυκός, σ' ευχαριστώ και καλή σου εβδομάδα!