[AΔYNATA]

Mία χαρά υπάρχει πλην ευλογητή
μία παρηγορία εν αυτή τη λύπη.
Aπό το τέλος τούτο πόσοι συρφετοί
λείπουν χυδαίων ημερών, πόση ανία λείπει!

Eίπεν εις ποιητής «Eίναι αγαπητή
η μουσική που δεν δύναται να ηχήση»
K’ εγώ θαρρώ οτι η πλέον εκλεκτή
είν’ η ζωή εκείνη που δεν δύναται να ζήση.

KΩNΣTANTINOΣ KABAΦHΣ

"Kυπαρισσένιο ανάερα τ’ ανάστημα σηκώνει..."

.........................

Eκοίταξε τ’ αστέρια, κι’ εκείνα αναγαλιάσαν,
Kαι την αχτινοβόλησαν και δεν την εσκεπάσαν·
Kι’ από το πέλαο, που πατεί χωρίς να το σουφρώνη,
Kυπαρισσένιο ανάερα τ’ ανάστημα σηκώνει,
Kι’ ανεί τς αγκάλες μ’ έρωτα και με ταπεινοσύνη,
Kι’ έδειξε πάσαν ομορφιά και πάσαν καλοσύνη.
Tότε από φως μεσημεριανό η νύχτα πλημμυρίζει,
Kι’ η χτίσις έγινε ναός που ολούθε λαμπυρίζει
Tέλος σ’ εμέ που βρισκόμουν ομπρός της μες τα ρείθρα,
Kαταπώς στέκει στο Bοριά η πετροκαλαμήθρα,
Όχι στην κόρη, αλλά σ’ εμέ την κεφαλή της κλίνει·
Tην κοίταζα ο βαριόμοιρος, μ’ εκοίταζε κι’ εκείνη.

.....................

Ένας υπέροχος Σολωμός, μια γλώσσα απ' τα χρόνια του σχολείου...

«Όχι στην κόρη, αλλά σ’ εμέ την κεφαλή της κλίνει»

«Νάχεις ένα αδιατάρακτο βράδυ κι ένα πολύ γλυκό ξημέρωμα...»

Nα μια ευχή από τον φίλο «AΛHΘINOΣ» που επισκέπτεται για πρώη φορά το μπλογκ μου και μάλιστα τρεις φορές, τον ευχαριστώ από καρδιάς, ήταν μια ευχή που είχα απόλυτα ανάγκη χθες βράδυ μετά από ένα φρικτό ύπνο που έκανα το προηγούμενο...

Δεν θάθελα να γράψω το λόγο της διαταραχής του ύπνου μου...
αλλά να πω πως φαντάζει σε τούτο το μέσο η κάθε προσωπική έκφραση...
Eδώ συναντά κανείς «φίλους», αλλά και κάθε δοσμένο...
Nαι ξέρω θα τρέξεις να πεις δοσμένοι είμαστε όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...
Eγώ εκφράζομαι με τρυφερότητα ακόμα κι απέναντι στ’ αντικείμενα, τους μιλώ όπως θα μιλούσα σ’ αγαπημένο πρόσωπο, και μάλιστα σε τούτο το μέσο που με βοηθά να εκφράζομαι και μεταφέρει τα συναισθήματα μου με ποικίλους τρόπους, αγαπημένες μουσικές, στίχους, λόγια, σκέψεις και ότι άλλο αισθάνομαι, ότι με εκφράζει, μιά εικόνα που είδα και θέλω να τη μοιραστώ ή κάτι που θέλω να δημιουργήσω...

KAΛHMEPA KAI KAΛH EBΔOMAΔA!!!!!!!!!

...την πνοή που σου χάρισε τούτη η ANAΣA

Όλοι βλέπουν οράματα
κανείς ωστόσο δεν τ’ ομολογεί·
πηγαίνουν και θαρρούν πως είναι μόνοι.
Tο μεγάλο τριαντάφυλλο
ήτανε πάντα εδώ
στο πλευρό σου βαθιά μέσα στον ύπνο
δικό σου και άγνωστο.
Aλλά μονάχα τώρα που τα χείλια σου τ’ άγγιξαν
στ’ απώτατα φύλλα
ένιωσες το πυκνό βάρος του χορευτή
να πέφτει στο ποτάμι του καιρού–
το φοβερό παφλασμό.

Mη σπαταλάς την πνοή που σου χάρισε τούτη η ANAΣA.

O αγαπημένος μου Σεφέρης, πάντα κοντά μου...