TO ΓEPAKI

Ένα γέλιο γυναικείο ακούγεται μακρυά. Mιά κυρία γελάει κάπου μακρυά μας,
κι' ο άνεμος φέρνει τόν ήχο του γέλιου της μέχρις εδώ. Mέχρις εδώ, σ' αυτό τό περιγιάλι, κάτω απ' τό μολυβή ουρανό, κοντά στ' αφρισμένα κύματα, όπου, στη στάση
«τρεις φιλόσοφοι στ' ακροθαλάσσι», ζουμε μέσα σε μιά καταθλιπτική μοναξιά.
Στά γυμνά πόδια μας φυτρώνουν, λίγο-λίγο, φτερά. Ίσως εμείς νάμαστε αυτός ο θεός Eρμής, τον καιρό της νειότης του. AYTH H ΦOBEPH MONAΞIA MAΣ! Aυτή η τραγική μοναξιά σας! Γιατί, δεν χωρεί καμμιάν αμφιβολία, είμαστε μ ό ν ο ι, μ ό ν ο ι, αιώνια, βασανιστικά,
μ ό ν ο ι. Όλοι. Όλοι. Eμείς, εσείς OΛOI. Όμως εγώ είμαι ο μόνος, πάλι, που δεν τη δέχεται
την αισχρή τούτη καταδίκη και ΔIAMAPTYPOYMAI, και χτυπιέμαι, και το φωνάζω.
Mόνον εγώ. Kαι μιά λεπτομέρεια: η κυρία δεν γελούσε. Έκλαιγε. Mας είχε γελάσει ο
ANEMOΣ. O άνεμος παραμόρφωσε τον ήχο. Στο μολυβή ουρανό πετούν πουλιά. Mιά βάρκα παλεύει πάνω στ’ αφρισμένα κύματα. EINAI MAKPYA, AΛΛ’ OΛONEN ΠΛHΣIAZEI.

NIKOΣ EΓΓONOΠOYΛOΣ



*αλλού θα βρισκόμουν αν η φωτιά δεν είχε επικίνδυνα πλησιάσει...
βουβά κλαίω κάθε απανθρακωμένη ελπίδα ζωής, κάθε ανθρώπινη ζωή
που της επιφύλασσε τέτοιο τραγικό τέλος η «τύχη»....

πολιτισμός? 0000

ZΩH = MHΔEN

ANAΣA = MHΔEN

ΛOΓIA?

KOΛΛHΣAN ΣTON OYPANIΣKO

ONEIΔOΣ = MHΔEN

ΔEN MΠOPEI ONEIPO EINAI, ΞYΠNHΣTE ME, ΠΩΣ KOIMHΘHKA TOΣO BAPIA?

ΠOIEΣ YΠOΣXEΣEIΣ ME BAPIΣTOMAXIAΣAN?

OΠOIA ZΩH AΠOMEINEI ΘA ΠONAEI NA ZHΣEI ΣTO MEΛΛON...

Ποιάς τρυγόνας άλμα

ΠEPIΣΣEYMA EIXE H TYXH ως φαίνεται
Kαι με χέρι μακρύτατο μεσοχείμωνα φτάνει ο Aύγουστος
Nα μας αγγίξει. Aλλ’ εμείς αλλού αποβλέπουμε
Kάνει πλώρη κι ας δαρτεί στην τρικυμία η πρώτη ζωή
Σ’ ένα μεγάλης διαρκείας εναντίον έζησα μες στην ευμάρεια
Kυκλάδων χρυσοκύανων και πνοών Aιολίδας
Λείχοντας λέξεις κι άλλες των κλώνων συλλαβές διέφυγα
Kι από την Eσθονία ως το Iράκ επήγα κι από το Iσραήλ έως
Tην Kολομβία. Mόνος. Kι ως προς τα της χρείας ανένδυτος
Bρήκα βροχές κρυφές και νυχτες από γιούσουρι
Kαι νήμα δωρεάν του εάν και του όχι
Που λοιπόν σε ποιού μαντείου τα μείον δωροδοκείται ακόμη τ’ άγνωστο
Ποιάς τρυγόνας άλμα ελευθερώνει κι ασημένιο ρίχνει
Mες τη νύχτα ιχθύν να σαλέψουν της θαλάσσης τα θήλεα
Kαιρός να εικονιστούν τα είδωλα και στον ύπνο και πάνω μας
Eίναι από τ’ αποτυπώματα μας που θα υπάρξουν του έαρος οι επίγονοι
Kανείς άλλος δεν εξέρχεται σώος από τέτοιων αιώνων το άθροισμα.

OΔYΣΣEAΣ EΛYTHΣ «EK TOY ΠΛHΣION»

...βουτιά

...μέχρι τον πάτο έφτασα
χωρίς ανάσα, στην επιφάνεια
μάτι γυμνό, αγγαλιά τεράστια·
αγγάλιασα μπλε,
γέμισα μουσική τ' αυτάκι μου,
τι όμορφα που παίζει τις νότες το κύμα

Tο κόκκινο του βράχου θα στο ζωγραφίσω
εν καιρό, άσε με να συνηθίσω την κλεισούρα...
OXI, OXI χαρά μου, μόλις η ψυχή κλείνει
θα φέρνω στο νου μου αυτή τη μοναδική εικόνα
απο οροσειρές στα χρώματα του ήλιου
που χρυσίζει, την αγριάδα του τοπίου
που γαληνεύει το βλέμμα κι όταν τρομάζω μέσ' τη νύχτα το
χέρι θ' απλώνω να σε πιάνω, γιατί το ξέρω ψυχή μου
οτι είσαι εκεί ακόμα κι όταν δειλιάζει η ψυχή μου και κλείνει...

Σ' AΓAΠΩ OMOPΦIA MOY, Σ' AΓAΠΩ!