Χρυσέ ζωής αέρα...

ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ

                 είναι παρά μιά λάμψη πίσω απ' τα βουνά -- κει κατά το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρα δυνατός που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι τους βουρκώνει

Χρυσέ ζωής αέρα γιατί δεν φτάνεις ως εμάς;

Κανένας δεν ακούει, κανένας. Όλοι τους πάνε κρατώντας ένα εικόνισμα και πάνω του η φωτιά. Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή στον τόπο αυτόν που να μη γίνεται το άδικο και φονικό κανένα

Γιατί δεν φτάνεις ως εμάς;

Είπα θα φύγω. Τώρα, Μ' ό,τι να 'ναι: το σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο· στην τσέπη μου έναν Οδηγό· τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιός είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο

Χρυσέ ζωής αέρα...

Ο. Ελύτης - Ο Μικρός Ναυτίλος

Ένα φλασκί Δροσιά

Σέπαλο, πέταλο κι ένα κεντρί

Σ΄ ένα κοινό κυριακάτικο πρωί -

Ένα φλασκί Δροσιά - δυο μέλισσες ή μια -

Μια αύρα μικρή - στα δέντρα ταραχή -

Κι έγινε ρόδο!

Ε. Ντίκινσον

...

Έλεγε: έρχονται οι στίχοι στον ύπνο μου

και τους γράφω στον τοίχο…

Είπα: εγώ τους αφήνω να πετούν στο άπειρο…

Στην Ομορφιά

Τα μαλλιά σου γίναν καταρράχτες

και με πνίξανε,

τα ακροδάχτυλά σου στεφάνι μαγιάτικο

και με στολίσανε.

Τα κοράλια σμίξανε με την κερασιά

και γεννήσανε τη δική σου ομορφιά.

Όταν ανοιγοκλείνεις τις γρίλιες των ματιών σου,

θαρρείς πως πέφτουν πετροκέρασα

στην άκρη των χειλιών σου.

Όταν στην αμμουδιά ξαπλώνεις,

η θάλασσα αναστενάζει,

το κύμα σ' αγκαλιάζει

και οι γλάροι αναδιπλώνουν

τα λευκά φτερά τους

σε ερωτικό κλινάρι.

Καίτη Λύτρα

Καλύτερα στην ομορφιά, 

όλες οι ειδήσεις τείνουν προς θάνατον…