.~.

Το γένος μου άνυμφη πηγή αιμάτων.

Οι φίλοι μόνο ανοίγουν το κλουβί του μύθου και πετάνε.

Λουτρά των εραστών θανατηφόρα.

Ρέα Γαλανάκη

να γεμίσει νότες…

η ησυχία του απομεσήμερου

να γεμίσει νότες…

...

στην έμπνευση αναζητάς ερέθισμα

όχι ακροατήριο...

...

«Χαρά! Η χαρά! Στα νέα χαρά

παιδιά! Τραβούνε -ωραίοι

μαύροι ληστές- την κόρη ζωή

δεμένη ν' αγαπήσουν.

Μα το βιβλίο σου ολάνοιχτο,

στα φύλλα του αύρα πνέει,

τρελέ, τρελέ, που εγέρασες

και νέος ποτέ δεν ήσουν».


Κ. Καρυωτάκης