Φυλαγμένα μέσα μου για πάντα...

Φυλαγμένα μέσα μου για πάντα

Στη διάθεση του καθενός ο βόρειος βράχος

Ορμώντας αλλ'ακίνητος

Η μοναξιά των ιερών κυμάτων

Και ο χθόνιος ύπνος τέσσερις φορές

Πιο δυνατός μ' έναν δικό του Δία που κεραυνοβολεί

Πάνω σε μιάν αθέατη άσπρη παραλία.

Σήματα στον αέρα: ζήτα - ήτα - ωμέγα

(Ψηλά την ώρα που σε μέγα βάθος

Αφρίζοντας περνά μια Σίκινος)

Αέναα να μεταδίδουν ότι

Λανθασμένα ηχεί μέσα στο σώμα ο πόνος

Και τον κίνδυνο--- αρκεί να 'σαι οιακοστρόφος

Δεινός ή να 'σαι Ικτίνος

                                  κι ευθύς τον καθηλώνεις.

Οδυσσέας Ελύτης- Ο μικρός Ναυτίλος

Όλη η σκέψη, δική σου…

Να φεύγεις

Να επιστρέφεις

Ολόκληρη γη, ο τόπος μέσα σου…

Όλη η σκέψη, δική σου…

Τώρα αναδύομαι από τα βάθη της ποίησης...

Ήταν που, τότε ξεκίνησα μόνος απ' την οδό Σολωμού κατάμονος 

ανάμεσα σε παιδάρια που χάζευαν παλιές βιτρίνες και βρήκα 

ξόρκια κρυμμένα μαλάματα. Και ύστερα μπήκα λοξά στην Κάλβου 

μέσα σε θύελλα με μάγεψε η φωνή σαν αλλόκοτος ήχος αρχαίου 

τυμπάνου. στα μισά της οδού Παλαμά ξέφυγα από στάχτες και 

απολιθώματα και βγήκα στη λεωφόρο Καβάφη, ώσπου· 

τι ερημιά στην οδό Καρυωτάκη κι έβρεχε η βροχή όπως πάνω 

σε πλήθος που περιμένει τη ζωή.

Βούλιαξαν τα χρόνια μου βαθιά μες στην ποίηση.

Με ποιόν να πορευτώ και σε ποιόν να μιλήσω; 

Τώρα αναδύομαι από τα βάθη της ποίησης 

πάντα μόνος και ταϊζω τα σκυλιά 

που γαβγίζουν στις λέξεις.

Ηλίας Γκρης, «Η Έφεσσος των αλόγων»

Ας πούμε...

Ας πούμε ότι ποίημα

μπορούσα να σου γράψω…

τι θα 'θελες?

γι' αγάπη να μιλούσα

ή το βράχο να σκαφάλωνα,

και σαν σφραγίδα

τα περασμένα 

να υμνούσα!