μοσχοβολιά της γης ... και λεμονάνθι

-Είναι όμορφη, είναι απαλή σαν το γάλα

– Δεν τη θέλω, πετάξτε την...

–Θα την αγαπήσεις, θα είναι για ν' αγαπά
έτσι που είναι μέρα γιορτής, όλοι οι Άγγελοι και οι μούσες-μοίρες
κόντα της θα είναι, πάντα γλυκιά...

–Τα αγόρια είναι για ζωή...

"Σ' ευχαριστώ μάνα για το δαχτυλίδι"

Tο ποίημα
α το ποίημα –έλεγε–
μια συνουσία αέναη
σημεία στίξης τίποτα
τελεία καμία
μοσχοβολιά της γης
κοπριά και λεμονάνθι
και σπέρμα
η αξίνα και το φτυάρι
πάνω στο μάρμαρο
διπλή δουλειά
άλλο μη λες
ό έρωτας ένας
...

Γ.Ρ

Κοιμήσου και ονειρέψου τον Άνδρα τον γλυκύ
"Υou are always on my mind"

Πέτρες είναι
κι άλλες πέτρες
απ’ το παράθυρο έρχεται
μουσική
φόβος της υποτέλειας είναι
το απλό το απροσμέτρητο
καλύτερα
η αναπνοή του καθρέφτη
μοναχική,
κι αυτός που ανεβαίνει τη σκάλα
με το φανάρι του κλειδούχου
βγάζει το πανωφόρι του
το κρεμάει στην κρεμάστρα
το πανωφόρι πέφτει πάνω ακριβώς στο σημείο
που είχα χαράξει με κάρβουνο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


Όταν φτάσεις μέχρι εδώ ψυχή μου, να σταθείς,
όλες τες μουσικές ν' ακούσεις...
Όλες τις μούσες κάλεσα... νάναι συντροφιά σε τούτη τη γιορτή


ΝΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ...

Kλωστούλα, ουράνεια...

Πάντα μ’ έσφιγγε το κεφάλι μου
όταν έψαχνα τη λέξη,
την κατάλληλη λέξη

Nα βάλλω τάξη...

Πλήρης αναρχία...
Να σκορπίζομαι στο από πίσω

Να έρχομαι στο ΦΩΣ
Ναι είσαι εκεί...
Να σε θέλω,
όπως γυμνή στάθηκα στο χρόνο

Να γίνεσαι κλωστούλα
Να με τραβάς στα ουράνεια

Να γίνομαι σκάλα
να σκαρφαλώνεις, στα στήθη
τα ουράνεια...

Τράβηξε με επάνω σου
να περάσω στον απέναντι χρόνο


Αγάπη!
Αγάπη!

ΕΛΑ!

Aπ' όπου και ν' αγναντεύω προτιμώ τη καθαρότητα

βέβαια εγώ με τούτο το βελόνι έμαθα να κεντώ,

αλλά πολλές οι ελλείψεις...

Εκείνη τη χορογραφία παιδεύω, τις όμορφες κόρες,

περιμένω...

με βρίσκει το βράδυ με βαθιά ρυτίδα,

ΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΜΑΛΑΚΩΣΕΙΣ

Ψιτ, στ(ο)ίχισης...

Φίλες εσείς του πιο μικρού παρεκκλησιού την επίσκεψη των πουλιών
Γνωρίσατε; Είναι ροζ κι έχουν φούλια στικτά κάτω από τα πούπουλα
Διαβαστό χνούδι και αχνών ακμή που με το πέρασμα του παρασύρει
Του ανοιχτού δωματίου το ρεύμα. Ω γλυκείς μικροί ψιθυρισμοί
Κραυγές άξαφνες και πάλι γαληνεμένοι αναστεναγμοί γόοι

...

Όπως ένα κλωστήριο μιά πόλις λειτουργεί που οι κάτοικοι της
Με τα δόντια στην κατάλληλη στιγμή κόβουν το νήμα
Σε μετάξι περιπατά η αφή και σε λευκής μασχάλης κορδελίτσα

ο ίασμος

Και σαν από μικρό του θέρους ποτιστήρι βρέχει ανεπαίσθητ'

αγγίγματα

Μια σύντομη των δέκα μενεξέδων διακοπή που ισχύει για πάντοτε
Όπως ισχύει σαν κλειδί της ηδονής και γίνεται όρος απαράβατος
Είναι στα γόνατα που θέλει ο σκύλος τον αφέντη του και
Τον μελισσοκόμο της η κορασίς κηφήνα
Εάν η ευλάβεια μ' άλλο επίθετο είχε βαπτισθεί και των ναών οι
κώδωνες τινάζαν περιστέρες
Θα 'χαν απαιχμαλωτισθεί κι απ' τον κλήρο τ' αέρος οι δέσμιοι απαχθεί
Σ' απαλών θωπειών δώματα

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ VILLE D' AVRAY (απόσπασμα)
από τη συλλογή Δυτικά της λύπης

Το έργα βρίσκονται στο Μουσείο V&A του Λονδίνου
το πρώτο είναι στη μόνιμη συλλογή από γυαλί,
το δεύτερο από μια πρόσφατη ομαδική έκθεση με το όνομα
"Spectacular Craft" του κινέζου καλλιτέχνη Lu Shengzhong
κάντε κλικ επάνω του να δείτε που ξεχύνονται χιλιάδες ανθρωπάκια ...