Καιρό έχω να γράψω εδώ.

Τόσο συμπικνωμένος χρόνος.

Αγωνία, αλλαγές, αν είναι αλλαγές.

Ξεκίνησα με άπειρες σκέψεις στο κεφάλι.

Όταν πάει το μολύβι να τις κάνει λέξεις

μπλοκάρουν αμφότερα.

Ύπνος, κακός...

Ούτε τα όνειρα δεν θυμάμαι.

Ξυπνάω σαν να μ' έχει πατήσει τρένο.

Κι όμως χθες κατάφερα 7ώρο ύπνου.

Φαντάζομαι μια βόλτα στη θάλασσα,

(την άλλη δεν μπορώ, μάλλον 

γιατί δεν θα γίνει ποτέ) ανοιχτός 

ορίζοντας, να πάρει το βλέμμα απόσταση.

Είδες, δεν μπορώ να συνεχίσω…

Γνωριστήκαμε πολύ. Χάσαμε…

Πιο βολικοί οι ποιητές.

Ελευθερία· στερέωμα της σιωπής.

[…]

Ενάρετος ο πορτοκαλαιώνας,

Τα δέντρα χαίρονται μέσα τους απ' τη ζωή της τσιμουδιάς,

Ελευθερία· στερέωμα της σιωπής.

Ομοιόμορφο νεκροταφείο προβλημάτων.

Αναρρίχηση στο Αθώο Γεγονός.

Φωνή χαράς ανάερη ωσάν μεταξοχάρτι.

Κάποιος μηρυκάζει αόρατη χλόη

στ' αγγελοχώραφα.

Γιατί τους φοβηθήκαμε τους μύθους;

[…]

Νίκος Καρούζος

...

περιττά τα λόγια...

Ένοχος

Χρόνια ολόκληρα προετοιμαζόμουν για εκείνη τη μεγάλη στιγμή, θα ήταν το θαύμα του αιώνα, εξάλλου, πρέπει να το παραδεχτείτε, είμαι μια μεγαλοφυία στο είδος μου_ αλλά, Θεέ μου, τι συνέβη, ποιός με πρόδωσε, που βρήκαν τόσα αποδεικτικά στοιχεία; Η διαδικασία ήταν σύντομη, ο εισαγγελέας συντριπτικός, «είσαι αυτός;» μου λέει, «αυτός» απάντησα.

Υπάρχει μεγαλύτερη κατηγορία;

Τ. Λειβαδίτης