ΠΡΟΛΥΤΗΣ

Μετά που έλυσε το αίνιγμα γυμνώθηκε.

Ερεθισμένος πήδησε το μυαλό του

ύστερα βγήκε στο μπαλκόνι.

Ανεβασμένη στο κοντάρι άσπρη

τρίβονταν στον άνεμο η φωνή του.

Βαθιά του ορίζοντα οι καπνοί σήκωναν τα κωδωνοστάσια,

ένιωσε που η ηδονή του

ένδοξη πιά βούλιαζε στον Γαλαξία.

Έκτωρ Κακναβάτος

Χρόνια πολλά!

τσακισμένα οστά...

Έπιασα το μολύβι να γράψω, κολλάει το μυαλό μου τελευταία…

Κοιτάζω το απέναντι σκηνικό, χαμηλό διόροφο, η καμινάδα (σόμπας) 

καίει ασταμάτητα, ο άνεμος στροβιλίζει τον καπνό, 

το δεντράκι που μου κρύβει τη θέα τους, σήμερα λύγισε,

έτσι λυγίζουν οι αδύναμοι… πρέπει να βγω, 

σκέφτομαι... θ' αναληφθώ σαν τη Μαίρη Πόπινς…

Ξαφνικά ξεφύτρωσε μπροστά μου τούτο… 

άνθρωποι με τσακισμένα οστά...

είναι σαν το χθεσινό όνειρο, κάποιος κύριος 

πετάχτηκε στο παράθυρό μου

μ' ένα κατεβατό κείμενα που δεν μπορούσα να διαβάσω…

μάταια προσπαθούσα να βρω διαφυγή…

Bροχή!

Bροχή!

Όνειρα: αγκαλιές άδειες…