δεν φοβήθηκαν τον λίβα κι ούτε τον βοριά...

Ίχνη

Είχε πυκνώσει το σκοτάδι. Κάτι σκόρπια κλεφτοφάναρα

έσκαβαν τρύπες στη νύχτα. Μεσ' απ' αυτές τις τρύπες

έβγαζαν τα κεφάλια τους τα φίδια του Μάγου. Τα τρία απ' αυτά

κρατούσαν ανάμεσα στα δόντια τους τα βραχιόλια της Ευριδίκης.

Το τέταρτο κρατούσε τη χρυσή μασέλα της Ελένης. Το πέμπτο

ήτανε ψόφιο· _ κρεμόταν χαλαρό χαλαρό σαν το πέος

του σκοτωμένου Κύκλωπα. Τότε ακριβώς ακούστηκαν στο καλντερίμι

οι προκαδούρες απ' τα άρβυλα των αδειούχων στρατιωτών που γυρνούσαν

με αρκετή καθυστέρηση στο στρατώνα του λόφου, έχοντας στο λαιμό τους

ίχνη απ' τα κοκκινάδια κείνης της ξεδοντιασμένης πόρνης.

Γιάννης Ρίτσος

«Απόκοσμη αίσθηση, σαν κακό προαίσθημα»

Δεν ξέρω αν έχει φεγγάρι, κάπου ίσως θα υπάρχει κι αυτό,

μια βαρκούλα στα κύματα θά 'θελα, καταφύγιο…

Ένα πεσμένο φύλλο στη βροχή…

Άνοιξα το παράθυρο και μύρισε, μύρισε…

Πάω να χωθώ πάλι στις λέξεις του Μπάνβιλ, τι επιδεξιότητα! 

Καιρό είχα να χαρώ γραφή, να μη σε νοιάζει τι γράφει, αλλά πως γράφει,

άσε που σ' ανοίγει εγγάρσια…

«Ένα λαμπύρισμα, ένα τρεμούλιασμα στον αέρα. 

Απόκοσμη αίσθηση, σαν κακό προαίσθημα».

*αλλού θα ήθελα να είμαι... 
άλλαι μεν βουλλαί των ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει... 

...

Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας. Ο.Ε