Δονήσεις

Βαρύς ο χειμώνας.

Μια δρασκελιά το νησί-Κέα.

Βουνά αγκαλιές.

Θυμάρι στα ρουθούνια

Σκαλί σκαλί κατεβαίνεις.

Ανάμεσα τους το πρώτο ΘΑΥΜΑ.

Περιβόλι η ψυχή.

Στις εκβολές του ποταμού θάλασσα θάλασσα.

Στο επόμενο σκαφάλωμα, Ναός της Αθηνάς

και του Απόλλωνα.

Δρομάκηδες και δρόμοι, κ' εσείς οι γεννημένοι

μιάν άγνωρη να ζήτε παρεθνική ζωή,

κ' εσείς που σα γυναίκες αδιάντροπες δοσμένοι,

με τα πατήματα όλων και μ' όλων τη βοή,

Δρομάκηδες και δρόμοι, παλάτια, περιβόλια

και ω στράτες φαντασμένες και ω ντροπαλά στενά,

δρομάκηδες κρυψώνες και δρόμοι αραξοβόλια,

κι εσείς πλατιοί στρωμένοι σαν πέλαα γαληνά.

                                                          Κ. Παλαμάς

Θέατρο Καρθαίας στους πρόποδες της ακρόπολης 

προς την κοιλάδα του Βαθυποτάμου 3ος αιώνας π.χ.

Κάθε πέτρα και Ιστορία τούτος ο τόπος.

Ποτέ δεν έχεις το ίδιο πρόσωπο...

ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ

Πάντα χαρούμενη

Φτερουγίζεις

Τραγουδάς

Συνθλίβεις το μίσχο ενός λουλουδιού

Με τα πυρετικά σου δάχτυλα

Ποτέ δεν έχεις το ίδιο πρόσωπο

Είσαι ταυτόχρονα εσύ

Και πολλές άλλες

Και με το αραχνένιο ιστό σου

Κατορθώνεις να καλύπτείς 

Το μαύρο χάσμα της αβύσσου

Τάκης Βαρβιτσιώτης- Όχι πια δάκρυα

ΕΚΕΙ

Φωνές, λαχειοπώλες, χαρτοπαίχτες, θάνατός.

'Αλλες φωνές απ' το σπίτι, απ' τις κραυγές, απ' τις κουρτίνες, απ' τα έπιπλα,

απ' τα λησμονημένα πορτραίτα των προγόνων. Η γυναίκα σκυμμένη

κρατάει με το δεξί της χέρι το φουστάνι της στα γόνατά της

σαν να φοβάται μη της το πάρει ο θόρυβος. Τα μαλλιά της

γέρνουν στο πλάι φυσημένα απ' την ανάμνηση. Κι άξαφνα

νοιώθει τριγύρω στο λαιμό της, αβαρές σχεδόν, το περιδέραιό της 

σε μια ανέγγιχτη στάση μελετημένης σιωπής-- εκεί 

που περιμένει πάντα η ποιήση να την ανακαλύψουν.

Γιάννης Ρίτσος - ΓΡΑΦΗ ΤΥΦΛΟΥ

9.20΄μ.μ.

Το κωμικό είναι πως πλησιάζει η μεγάλη Εβδομάδα. Θυμάμαι άραγε επακριβώς το Τυπικό; Πάνε χρόνια που δεν πάτησα στην Εκκλησία, και θα περάσουν (εφόσον ζω) τριπλάσια χωρίς να νιώσω την ανάγκη να επισκεφθώ ένα παλιό, ακατοίκητο σπίτι. Όμως η μικρή, ιδιωτική θρησκεία μου (: οι ψυχαναγκασμοί της ομοιοκαταληξίας, οι μορφοπλαστικές τελετουργίες) παραπέμπει κι αυτή σε μιαν αιμοδιψή, ενοχογόνο θεότητα που ουσία της είναι το κωμικό.

Γιώργος Κοροπούλης «Don Giovanni»

Καλή μας Ανάσταση!