Όλοι εξαρτημένοι...

Το σκηνικό απέναντι 

αλλάζει

μέρα τη μέρα 

απογυμνώνεται...

Η ριγανίτσα μου

φουντώνει

Τα οστά μου

θρυμματίζονται

κι εγώ εξαρτημένη

απ' τ' άνθη του Ιβίσκου μου

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ

Τ' άγριο σκοτεινό παλάτι θα φωτίσω
εκτυφλωτικά
θα ρίξω χρώματα παντού
σε μια γωνιά
ο  δ ρ ά κ ο ς
θα είναι κλωνάρι
ανθισμένη 
αμυγδαλιά

γιατί εφέτος στ' αλήθεια εφοβήθηκα
την παγωνιά τη μοναξιά το κρύο
κι αυτά τα ελάφια που περνούσαν ύπουλα
τη νύχτα
κάτω απ' την ψυχή μου

Μίλτος Σαχτούρης

...

τόσες εναλλαγές σε μια διαδρομή…

Καλό μήνα!

Της μνήμης

της ελιάς,

της ρίζας,

του στερεώματος…

Ναι! είναι ανάγκη 

η στροφή προς τους προγόνους…