Κλαδί ανθίζει

Όπως η αγάπη, που
Θέλει την Άνοιξη!



C: Ohara Koson

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

    Ανοίγω, σφαλνώ το παράθυρο. Το περιστέρι πάντα εκεί. Κοντά το πέτρινο φουγάρο απ' όπου ξεχύνονται οι πιο διαφορετικές μυρουδιές: χορτόσουπας, καμένου ψωμιού, πετσιού.
    Όταν κλείνει το παράθυρο και πέφτουν οι κουρτίνες φράζοντάς με από τον έξω κόσμο, ρωτιέμαι, "τι χρώμα έχει άραγες το περιστέρι;"
    Αδύνατον ποτέ ν' αποκριθώ.
    Άλλοτε λέω πως είναι άσπρο. Άλλοτε μπορώ να στοιχηματίσω πως είναι σταχτί, στο χρώμα κάπως της ψυχής μου και της πόρτας του σπιτιού μου• άλλοτε καφετί μ' άσπρες βούλες στην πλάτη και γενάκι στο λαιμό.
    Ορμάω βιαστικά στο παράθυρο να βεβαιωθώ, παραμερίζω τις κουρτίνες, μα έχει κιόλας απλωθεί το σκοτάδι. Το ερημικό περιστέρι δε φαίνεται πουθενά• μόλις διακρίνω το σκοτεινό φουγάρο να ξεβγάζει καμιά κόκκινη σπίθα, που αφού γράψει μερικές ακατανόητες φράσεις στο μαύρο ουρανό, σβήνει και χάνεται στην παγωνιά.

Ε.Χ. Γονατά/Η Κρύπτη

Αντέχεις ψυχούλα μου;

Αντέχεις!

Xειμώνας...

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ;

Κάποιοι στέκονταν πλάι στο κιγκλίδωμα, δε φαίνονταν τα πρόσωπά τους, μα οι χειρονομίες τους ακαθόριστες σα να υποδηλώναν και κάτι άλλο, ω, φιλίες με πράγματα σκοτεινά και το παλιό φθαρμένο παλτό της Μαρίας με τα ξέφτια του μεγάλα σαν ορτανσίες, το σπίτι μισοφωτισμένο.

Οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν θα τις θυμάται κανείς.

Τάσος Λειβαδίτης/Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

Επωδός

Αστέρι τάχα λαμπρό το ποίημα
ωσάν νεκρός που ξαναβρίσκει τη φωνή του

      αυτός που έφυγε νωρίς από τη ζωή
      αγαπημένος
      από την Περσεφόνη.


Μάρκος Μέσκος

ευχές!!!

Χρόνια πολλά, αγκαλιές και καλά Χριστούγεννα!

Όλο και κάποιο πουλάκι θα τσιμπήσει

όποιο ψιχουλάκι έχει απομείνει απ' τον πλανήτη μας...

ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ

Συνεχώς βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή
ενώ εν τω μεταξύ πήζουμε μέσα μας πεθαμένους
και σαν πεθαμένους που είναι χειρότεροι κι από πεθαμένους.
Μεταξύ δυνατοτήτων και ονείρων τρέμει ένα φύλλο
μεταξύ δυνατοτήτων και πραγματοποιήσεως άλλο ένα
μεταξύ δυο καλοκαιριών υπάρχει ένα βαθύ κόκινο χυμένο κι αζήτητο
μεταξύ δυο γυναικών υπάρχει μια τρίτη που δεν ξέρει που να κρυφτεί
μεταξύ δυο ιδεολογιών υπάρχει ένας διάδρομος έρημος και φωτεινός
αλλά και πάμπολλες είσοδοι υπηρεσίας που τις μπανοβγαίνουν αγεληδόν
οι διάφοροι πρώην λεβέντες μεταξύ των οποίων κι ορισμένοι αγαπημένοι
μεταξύ δυο πουλιών υπάρχει νερό
μεταξύ δυο ληστών υπάρχει πάντα ένας Χριστός
αλλά ποτέ ένας ληστής μεταξύ δυο Χριστών.
Κάθε τόσο εφευρίσκονται διάφορες λησμονιές
η πλέον πρόσφατος είναι η τηλεόρασις
η πλέον παλαιά ο έρως!

Θωμάς Γκόρπας

Μικρά, μικρά...

Πολύ συχνά έρχομαι εδώ.

Μ' αρέσει τούτη η ησυχία, χωρίς την υποχρέωση ανταλλαγής, αν με νοιώθεις.
Χθες γελούσα μόνη μου, πόσο απόλαυσα τα μικρά διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου
από «Το κουμπί και το φόρεμα».
Αυτό «Το καρφί με καρφί», απόλαυση.
Σκέτος σουρεαλισμός, σκηνή μοναδική.
Μπορεί να βρω τη διάθεση να το αντιγράψω. Θα μου πεις για ποιόν. Μα για τη δική μου ευχαρίστηση. Έτσι δεν είναι λουκουμάκι μου;
Για μας δεν γράφουμε, για τη δική μας ανάγκη...
Η μέρα είναι όμορφη. Ένας ήλιος λούζει το δωμάτιο και έρχομαι στον νεοαποκαλυφθέντα σ' εμένα Ε.Χ. Γονατά, που γράφει υπέροχα...

"Ο ήλιος γιόμισε πορτοκάλια το δωμάτιο.
Απ' τα χαλιά ξεκκόλησαν πουλιά˙ καθώς πετούν ολόγυρα, τα έπιπλα καθρεφτίζουν τις ωραίες τους φτερούγες που διώχνουν μακριά το θάνατο".

Έξω, έξω λοιπόν...

...

Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ
Ανάμεικτα τα συναισθήματά μου
Η ανατολή, ίδια με τη δική σου
Η δύση που μας την έκρυψαν
Ο τόπος μας!
Ακούς αδελφέ μου;
Κανένας λόγος δεν θα μας το στερήσει...

Waiting For The Miracle

Προσοχή

Να βάζεις στοπ στο μυαλό
Στις σκέψεις
Σε όλα!

Θα περάσουν οι ταχείες
Θα μας παρασύρουν

Συχνά νομίζω ότι φέρω όλα τα χαρακτηριστικά από τις προγονές μου.
Φαρδιά μεσογειακή λεκάνη
Μύτη αρχαιοελληνική που οσμίζεται 
το χώμα
Μάτια στο χρώμα της ελιάς

Επιστροφή στο σπίτι.

haiku

Φιλί-κλειδί
Κάτω απ' το χαλάκι
Η αγάπη

Σε ποιά ώρα βρισκόμαστε
Στην αρχή της
Ή στο τέλος;
Δέρμα που είναι να γδαρθεί
Μην το φοβάσαι...

"Η μάνα έφυγε απ' το κάδρο
Επέστρεψε στη γη"

Είναι ανάγκη να συνομιλείς με τους νεκρούς γονείς σου...
Μου το θύμησε το τελευταίο βιβλίο του Γιάλομ

Ψηλός Σωρός δεν είν' τα Χρόνια

Σαν τότε πριν να ρθεις εσύ

Μα η κάθε μέρα τον θεριεύει

Βουνό απ' της μνήμης το Σκαλί

Πατώντας πάνω στην Καρδιά μου

Να φτάσω στην κορφή μπορώ

Με τη μορφή σου να το σβήσω

Κι εκεί πριν πέσω να πιαστώ

Ε. Ντίκινσον

.....

Δεν ξέρω αν είναι εποχή για προσωπικές

καταθέσεις, κάθε που φεύγει ένας δικός σου 

αισθάνεσαι ότι λιγοστεύει ο δικός σου κόσμος

...

Καλό σου ταξίδι Γιωργή, όπου κι αν είναι αυτό...

Είναι υπέροχο το φθινόπωρο!

Οι Δευτέρες μου γεμάτες προσδοκία για τη βδομάδα

Τρίτες, χρώμα άνθη και όλα τα καλούδια της γης

Τετάρτες, άσκηση και διαλογισμός

Πέμπτες, μολύβι και χαρτί_πίσω στα θρανία

Παρασκευές, επαναλήψεις μήπως και...

Σαββατοκύριακο, της εξοχής_βαθιές εισπνοές και χρώματα της φύσης.

Είναι υπέροχο το φθινόπωρο!

παιχνιδίσματα!!!!!

Από το πολύ κυνηγητό

Περάσαμε στο κρυφτό

Τι απομένει;

Ένα πούντο πούντο το δαχτυλίδι

Να δεθεί μ' αρραβώνα

Το ποίημα

Επίλογος

Κι έμαθα πως συρρικνώνονται τα πρόσωπα,
Πως ο τρόμος ελλοχεύει κάτω απ' τις βλεφαρίδες,
Πως η οδύνη γράφει με σφηνοειδής χαρακτήρες
Τραχιές γραμμές στα μάγουλα,
Πως κατάμαυρα ή ξανθα δαχτυλίδια τα μαλλιά
Μονομιάς καλύπτονται απ' ασημένια σκόνη,
Τα χαμόγελα πως σβήνουν στα πειθήνια χείλη
Κι ο φόβος τρέμει σ' ένα ξερό γελάκι.
Και προσεύχομαι όχι για σένα μοναχά,
Αλλά για όλους, αυτούς που στάθηκαν μαζί μου στη σειρά
Στη ζέστη του Ιούλη, στο ψύχος του χειμώνα,
Σε αυτό τον κόκκινο τον τοίχο, αθώρητος ακόμα.

Άννα Αχμάτοβα/Ποιήματα/άρκτος

Έκανα άπειρες διαδρομές
Από δωμάτιο σε δωμάτιο
Βούτηξα στη ντουλάπα
Όλα για πέταμα και όλα θα μας ματά ζεστάνουν.
Ξεφύλλισα, διάβασα
Προσπάθησα να τελειώσω τον Όστερ
Εις μάτην
Έφυγε το ενδιαφέρον, λες στο τέλος να βρίσκεται η έκπληξις;
Με έχει τόσο μπερδέψει με τις εκδοχές του που πολλές φορές αναρωτήθηκα
αν καταλαβαίνω καλά τι διαβάζω.
Θέλω κάτι ανάλαφρο, όχι ότι αποφεύγω τα δύσκολα, αλλά δυό κιλά στο χέρι σου δύσκολα τα διαχειρίζεσαι...

...

Κι άλλη μια διαδρομή, μόνη αυτή τη φορά.
Πήγα να γεφυρώσω το χάσμα, μπορεί το μάσημα να διορθωθεί...

...

Εσύ πως τα πέρασες;
Μονόλογος: σαν να μιλάς στον εαυτό σου
Όπως κοιτάζεσαι στον καθρέφτη

Ένας συνεχής μονόλογος δεν είναι όλα;